งเลือนรางและปัจจุบันที่ชัดเจน
เซี่ยตงกับหวังเผิงเฟยกว่าจะหาโต๊ะมุมอับติดหน้าต่างได้ก็เลือดตาแทบกระเด็น
“กูไปสั่งเอง มึงเอาเหมือนเดิมป่ะ? เบอร์เกอร์ไก่กรอบเผ็ด?” หวังเผิงเฟยถาม
“อืม ขอทาร์ตไข่อีกอัน”
“ได้เลย”
หวังเผิงเฟยเบียดตัวเข้าไปในแถวสั่งอาหาร
เซี่ยตงนั่งลง กวาดตามองไปรอบๆ ร้าน
โต๊ะข้างๆ มีเด็กผู้หญิงสามคนนั่งอยู่
ตรงหน้าพวกเธอไม่มีอาหาร มีแต่กองคู่มือเลือกคณะและระเบียบการรับสมัครกองโต
หนึ่งในนั้นกำลังเท้าคาง จ้องคู่มือเล่มหนาด้วยความกลุ้มใจ ถอนหายใจออกมาเบาๆ เป็นระยะ
สายตาเซี่ยตงหยุดอยู่ที่เธอครู่หนึ่ง
เป็นผู้หญิงที่สวยสะอาดตามาก
ผมสั้นซอยประบ่า ทำให้คอดูระหง
ใส่เสื้อยืดสีขาวซีดๆ กางเกงยีนส์เรียบๆ รองเท้าผ้าใบ
แต่งตัวธรรมดามาก แต่ปิดบังใบหน้าสวยหมดจดนั่นไม่ได้เลย
คิ้วโก่ง จมูกโด่ง ริมฝีปากได้รูป
ขนาดแค่มองด้านข้างตอนทำหน้ากลุ้ม ยังสวยระดับดาวโรงเรียน
หวังเผิงเฟยประคองถาดอาหารฝ่าฝูงชนกลับมา
เขาทิ้งตัวลงนั่ง มองตามสายตาเซี่ยตงไป แล้วก็ยิ้มแบบรู้กัน
“แหม ไอ้ตง มองไรอยู่วะ?”
เขากระซิบ เอาศอกสะกิดเซี่ยตง
“คนผมสั้นนั่น แจ่มว่ะ”
เซี่ยตงละสายตา หยิบเบอร์เกอร์มากัดคำหนึ่ง พูดเสียงอู้อี้ “ตาดีนะมึง”
“แน่นอน” หวังเผิงเฟยยักคิ้วอย่างภูมิใจ “กูบอกเลยนะ แบบนี้แหละ ดูเรียบร้อยๆ นี่แหละของดี ไม่รู้โรงเรียนไหน เสียดายสอบเสร็จแล้ว ไม่งั้นจะไปสืบประวัติซะหน่อย”
เซี่ยตงไม่ต่อความ ตั้งหน้าตั้งตากิ
