งองค์ประกอบเรโทรของปี 2008 ไว้ในเรื่องสีและฟอนต์ เพื่อให้เกิดเอฟเฟกต์ “ล้ำหน้าครึ่งก้าว” ดูไฮโซแต่ไม่ทำให้ผู้ใช้รู้สึกแปลกแยก]
[โทนสีแนะนำ: ใช้สีฟ้าหม่น (Low Saturation) เป็นหลัก แซมด้วยขาวและเทาอ่อน ให้ความรู้สึกเป็นมืออาชีพและสบายตา]
[เลย์เอาต์: ใช้ภาพสไลด์ขนาดใหญ่โชว์สินค้าหลัก แทนพวก GIF กะพริบวิบวับ แถบเมนูแยกหมวดหมู่ชัดเจน ตัดของตกแต่งที่ไม่จำเป็นออก]
[ฟอนต์: ใช้ฟอนต์ SimSum และ SimHei ที่แพร่หลายในยุคนั้น แต่ปรับขนาดและระยะบรรทัดให้อ่านง่ายขึ้น]
…
โต้วเปาไม่ได้แค่ให้แผนงาน แต่มันเจนโค้ด HTML และ CSS ออกมาให้เสร็จสรรพ
เซี่ยตงมองโค้ดบนจอมือถือ มุมปากยกยิ้ม
นี่แหละ การรังแกเด็กด้วยเทคโนโลยี (Dimensional Strike)
เขาไม่ต้องรู้เรื่องดีไซน์ เขาแค่เป็นกรรมกรแบกโค้ดที่ไร้หัวใจก็พอ
เขาเปิดบลูทูธคอม ส่งโค้ดที่โต้วเปาสร้างให้เข้าเครื่อง
แล้วเริ่มดีบักและปรับแก้โค้ดชุดนี้
หวังเผิงเฟยกำลังรบราฆ่าฟันอยู่ในสนามรบ “CrossFire”
“A Long! A Long มาตัวนึง! ตายห่านกันหมดแล้วเหรอวะ?”
“เชี่ยเอ๊ย ไอ้โง่นั่น ปาระเบิดแสงทำไม! กูตาบอดเลยเนี่ย!”
“สวย! Double Kill!”
เขาพึมพำกับตัวเอง อารมณ์ขึ้นลงตามเกม เดี๋ยวดีใจเดี๋ยวด่ากราด ไม่ได้สังเกตเลยว่าเซี่ยตงคนข้างๆ กำลังสร้างสรรค์งานที่ “สะเทือนเลือนลั่น” ขนาดไหน
