เซี่ยตงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพิมพ์ลงไปว่า “ร้านราชาของเล่น”
ร่องคีย์บอร์ดเต็มไปด้วยขี้เถ้าบุหรี่และเศษอะไรไม่รู้อัดแน่น ปุ่มกดเหนียวหนึบ สัมผัสยอดแย่
เขาเริ่มกรอกรหัสผ่าน ยืนยันเบอร์มือถือ กรอกข้อมูลส่วนตัวยุบยั่บไปหมด
ทุกครั้งที่กรอกเสร็จแล้วกด “ถัดไป” ไอ้เจ้าวงกลมสีฟ้ามรณะก็จะโผล่มาเดินเล่นโชว์ตัวต่อหน้าเขาตรงเวลาเป๊ะ
เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไปในการรอคอยอันไม่มีที่สิ้นสุด
ท้องฟ้านอกหน้าต่างเริ่มมืดลงโดยไม่รู้ตัว
แสงสุดท้ายของพระอาทิตย์ตกดินเหมือนสีส้มแดงที่ถูกน้ำเจือจาง ลอดผ่านรอยแตกของหน้าต่างเข้ามาสาดกระทบโต๊ะทำงานฝุ่นเขรอะ ทอดเงายาวเหยียด
ประตูออฟฟิศถูกผลักเปิดดัง “แอ๊ด”
“อาตง มืดแล้วลูก กลับบ้านกันเถอะ”
เสียงแม่ โจวอวิ๋นฟาง
เซี่ยตงหลุดออกจากภวังค์การต่อสู้ระหว่าง “คนกับเครื่องจักร” หันไปมอง
โจวอวิ๋นฟางกับเซี่ยเจี้ยนกั๋วยืนอยู่ที่ประตู สีหน้ามีความห่วงใยและความเหนื่อยล้าเจือปน
“พ่อ แม่ มาทำไมครับเนี่ย?”
เซี่ยเจี้ยนกั๋วเดินเข้ามา มองคอมพิวเตอร์เก่าที่กำลังครางหึ่งๆ
“เริ่มทำ… ร้านออนไลน์นั่นแล้วเหรอ?”
เซี่ยเจี้ยนกั๋วยังไม่ค่อยชินกับคำศัพท์ใหม่นี้เท่าไหร่
“ครับ เพิ่งสมัครเสร็จ”
เซี่ยตงขยี้ตาที่เริ่มล้า ชี้ไปที่กล่องข้อความ “ยินดีด้วย คุณลงทะเบียนสำเร็จ!” บนหน้าจอ
กล่องข้อความนี้ เขาเฝ้ารอมันมาเป็นชั่วโมง
โจวอวิ๋นฟางเดินเข้ามา ปัดฝุ่นบนไหล่ลูกชายอย่างรักใคร่
“เอาล่ะๆ สำเร็จก็ดีแล้ว รีบกลั
