ร์มเครื่องมันหน่อย!”
พูดจบเขาก็วิ่งออกไป พลางตะโกนสั่งงานลูกน้อง เงาร่างหายลับไปทางประตูอย่างรวดเร็ว
ในออฟฟิศเหลือแค่พ่อแม่ลูกตระกูลเซี่ย
รอยยิ้มบนหน้าโจวอวิ๋นฟางไม่หุบเลย เธอมองหน้าจอที มองลูกชายที ปากก็พึมพำไม่หยุด
“เจ้าแมวนี่มันน่ารักน่าชังจริงๆ จะตั้งชื่อว่าอะไรดีนะ?”
“แม่ครับ ผมคิดชื่อไว้แล้ว”
“เรียกว่าซีรีส์ ‘เจ้าส้มอ้วน’ (Fat Orange) ครับ”
“เจ้าส้มอ้วน?” โจวอวิ๋นฟางทวนคำ ลองลิ้มรสชื่อนี้ “อืม ก็ดีนะ เข้ากับตัวมันเป๊ะเลย”
เซี่ยเจี้ยนกั๋วเดินเข้ามา เอามือหยาบกร้านตบไหล่เซี่ยตงเบาๆ
เขาไม่ได้พูดอะไร
แต่เซี่ยตงสัมผัสได้ถึงพลังที่ส่งผ่านมา และความรู้สึกผ่อนคลายเหมือนได้ปลดภาระหนักอึ้ง
…
ประสิทธิภาพการทำงานของจางเหว่ยหมิง สูงกว่าที่รับปากไว้ซะอีก
พอได้ไฟล์ภาพไป จางเหว่ยหมิงก็ขังตัวเองอยู่ในห้องทำงานในโรงงาน เริ่มลงมือทันที
บ่ายวันนั้น เขาประคองบางอย่างในมือ วิ่งพรวดพราดเข้ามาในออฟฟิศเซี่ยเจี้ยนกั๋ว
“เถ้าแก่! เถ้าแก่เนี้ย! เซี่ยตง! มาดูเร็ว!”
เสียงเขาแหบพร่า แต่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด
เซี่ยตงกับพ่อแม่รีบเข้าไปมุงดู
บนฝ่ามือของจางเหว่ยหมิง มีเจ้าแมวอ้วนสีส้มตัวเท่าฝ่ามือนอนสงบนิ่งอยู่
มันคือตัวที่กำลังเล่นโยคะตามแบบเป๊ะๆ
พื้นผิวอาจจะยังหยาบอยู่บ้าง สีก็ไม่สม่ำเสมอ รอยต่อยังมีเศษพลาสติกเกินให้เห็น
แต่… ทันทีที่เห็นพุงกลมๆ ก้นที่โด่งชี้ฟ้า และหน้าตาที่ทั้งเศร้าทั้งแบ๊วนั่น ท
