ุกคนก็หลุดหัวเราะออกมา
มันมีชีวิต
เจ้าตัวเล็กในกระดาษ มันมีชีวิตขึ้นมาจริงๆ
โจวอวิ๋นฟางรับเจ้าแมวมาจากมือจางเหว่ยหมิงอย่างทะนุถนอม วางบนฝ่ามือพลิกดูไปมา
“เหมือน… เหมือนมาก!” เธอวางไม่ลง “แต่รู้สึกว่า… ผิวมันไม่เรียบเหมือนในรูปนะ”
จางเหว่ยหมิงยิ้มแฉ่งโชว์ฟันเหลือง
“ซ้อครับ อันนี้แค่ตัวลองพิมพ์ (Mockup) ใช้พลาสติกเก่า รายละเอียดเลยยังไม่คม รอแม่พิมพ์ตัวจริงเสร็จ แล้วใช้พลาสติก ABS เกรดดีที่สุดของเรา ผมรับรองว่างานออกมาจะเนี้ยบกว่าในรูปอีก!”
เซี่ยเจี้ยนกั๋วหยิบตัวอย่างขึ้นมา ใช้นิ้วลูบไล้ไปตามตัวแมว
เขาสัมผัสได้ว่า นี่ไม่ใช่แค่ของเล่น
มันคือความหวัง
“เหล่าจาง ลำบากคุณแล้ว” เขาพูดเสียงขรึม
“ไม่ลำบาก! ไม่ลำบากเลยครับ!” จางเหว่ยหมิงโบกมือ “ได้ทำของเจ๋งๆ แบบนี้ มันสะใจดี!”
เซี่ยตงมองดูงานก๊อปปี้เกรดเอตรงหน้า ความตื่นเต้นในใจยากจะอธิบาย
เขารู้ว่าก้าวแรกในการกอบกู้ครอบครัว ซึ่งเป็นก้าวที่สำคัญที่สุด ได้เริ่มขึ้นแล้ว
ต่อไป ก็คือการหาเวทีที่จะส่งเจ้า “ส้มอ้วน” พวกนี้ไปสู่สายตาคนทั้งประเทศ
เขาไม่ได้อยู่ฟังพ่อกับช่างจางคุยเรื่องปรับปรุงแม่พิมพ์หรือไลน์ผลิตต่อ
เขาแอบปลีกตัวกลับเข้าไปในออฟฟิศร้อนอบอ้าวของพ่อเงียบๆ
เขานั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์เครื่องเก่าอีกครั้ง
จับเมาส์ คลิกเปิดเบราว์เซอร์ IE อย่างชำนาญ
ในยุคนั้น IE คือเจ้าแห่งเบราว์เซอร์อย่างแท้จริง
ในช่องที่อยู่เว็บ เขาเคาะแป้นพิมพ์ทีละตัวอักษร พิม
