บทที่ 553 หงยวิ๋นถูกเลี้ยงจนเสียคน!
สรรพสิ่งสงบเงียบ คลื่นลมไร้ระลอกเสียงใด
เมื่อถ้อยคำของหงเทียนเจินเหรินจบลง ฟ้าดินทั้งผืนก็ราวกับตกสู่ความเงียบงันแน่นิ่ง ถัดจากนั้น เงาแห่งภาพลวงก็พลันผุดขึ้นจากความว่างเปล่า ซ้อนทับหลายชั้นไม่รู้จบ
ภายในเกาะโดดเดี่ยว ลวี่หยางคลี่ยิ้มอ่อน
ชั่วพริบตา ประกายแสงมายาสีทองดำก็รวมตัวกันเหนือศีรษะของเขา กลายเป็นภาพลักษณ์แห่งวิชาเทพสายหนึ่งที่มาจากเพลิงบนสวรรค์
ราชันย์ควบคุมชะตา
วิชาเทพสายนี้จำแลงเป็นมงกุฎราชันย์ มียอดสิบสองพู่ ส่องประกายอัญมณีและไข่มุกพราวระยับ ให้ลวี่หยางยามนี้ดูเคร่งขรึมสง่างาม ดุจราชันย์ผู้ควบคุมฟ้าดินโดยแท้
ทว่าอีกด้านหนึ่ง หงเทียนเจินเหรินกลับก่อภาพลักษณ์เดียวกันออกมา พู่มงกุฎแผ่ซ่านเหนือศีรษะ แสงรัศมีเรืองรองลอยอวลล้อมรอบทั้งสองในพริบตา
แล้วเงาศาลา ตำหนักสูงส่ง บันไดหยกแท่นแดง ก็ปรากฏขึ้นทีละชั้น แม้ทะเลเบื้องล่างก็เริ่มเดือดพล่าน ปะทุไอขาวพวยพุ่งสู่ผืนฟ้า
วังคืนสู่ราศี
วิชาเทพทั้งสองสายปรากฏเรียงร้อยต่อกัน แทรกแซงกัดกิน เกิดผลสืบต่อ แล้วดับวับสลาย กลายเป็นประกายแสงจางสองสายลี้ลับไร้รูป
ฟ้าดินบรรจบ
ในลำแสงนั้น พอมองเห็นเงาไม้ใหญ่โบราณสองต้นตระหง่านดั่งจะทะลุฟ้า คอยขจัดเภทภัย นำพาโชคลาภ เสี้ยวพริบตาก็มีเส้นสายแห่งเหตุและผลไหลเวียนไม่ขาดตอน
รากมังกรขด
ภาพลักษณ์ทั้งหลายเหล่านี้ทอทับกันไปมา ไม่เว้นช่องว่างใด กลืนกลายท้องทะเลโดยรอบเกาะ
