ส่วนพ่อของเขายืนอยู่ข้างๆ ถึงจะไม่พูดอะไร แต่แววตาลึกซึ้งคู่นั้นก็ฉายแววตึงเครียดไม่แพ้กัน
ผมของพวกท่านยังไม่ถูกกาลเวลาย้อมจนเป็นสีขาว
หลังของพวกท่านยังเหยียดตรง
จมูกของเซี่ยตงรู้สึกแสบๆ ขึ้นมา
เขารีบเดินเข้าไปหา พร้อมกับยัดมือถือใส่กระเป๋ากางเกงอย่างแนบเนียน
“พ่อ แม่”
เขาเอ่ยเรียก เสียงแหบพร่านิดๆ
“สอบเสร็จแล้วเหรอ? เป็นไงบ้างลูก?” โจวอวิ๋นฟาง แม่ของเขาคว้าแขนลูกชายไว้ แล้วกวาดตามองสำรวจหัวจรดเท้า เหมือนจะมองหาคำตอบจากสีหน้าลูก
“ก็ดีครับ” เซี่ยตงยิ้ม “ทำได้ตามมาตรฐาน”
“งั้นก็ดี งั้นก็ดี” โจวอวิ๋นฟางถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะรีบหยิบขวดน้ำออกมาจากกระเป๋า “เอ้า ดื่มน้ำหน่อยลูก หิวน้ำแย่แล้ว”
เซี่ยเจี้ยนกั๋ว ผู้เป็นพ่อ ตบไหล่ลูกชายเบาๆ แล้วพูดเสียงขรึม “สอบเสร็จแล้วก็ไม่ต้องคิดมาก กลับบ้านกัน แม่เขาตุ๋นซี่โครงหมูของโปรดแกไว้รอแล้ว”
“ครับ”
เซี่ยตงรับน้ำมาหมุนฝาเปิด แล้วกระดกอึกใหญ่
หวานชื่นใจจริงๆ
ระหว่างทางกลับบ้าน พ่อกับแม่รู้กันดีว่าจะไม่ถามเรื่องสอบอีก
พวกเขาชวนคุยเรื่องสัพเพเหระ เรื่องซุบซิบข้างบ้าน พยายามสร้างบรรยากาศให้ผ่อนคลาย
แต่เซี่ยตงคือใคร?
