กว่าจะเข้าใจว่าตอนนั้นพ่อแม่ต้องแบกรับความกดดันแค่ไหน ก็ผ่านไปนานมาก
พอคิดถึงตรงนี้ หัวใจของเซี่ยตงก็เจ็บจี๊ดเหมือนโดนเข็มทิ่ม
“พ่อครับ ช่วงนี้ธุรกิจที่โรงงานเป็นไงบ้าง?” เขาแกล้งถามลอยๆ
แผ่นหลังของเซี่ยเจี้ยนกั๋วเกร็งขึ้นมาทันที
รอยยิ้มบนหน้าโจวอวิ๋นฟางก็แข็งค้างไปชั่ววูบ แต่ก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ
“ก็ดีนี่ลูก ถามทำไม? แกเป็นนักเรียน หน้าที่เดียวของแกคือตั้งใจเรียน เรื่องที่บ้านไม่ต้องห่วงหรอก”
เซี่ยตงไม่เซ้าซี้ต่อ
เขารู้ว่าพ่อแม่ไม่อยากให้เขาเสียสมาธิ
พอกลับถึงบ้าน กลิ่นกับข้าวที่คุ้นเคยก็ลอยมาแตะจมูก
เซี่ยตงกินข้าวไปสองชามใหญ่แบบตายอดตายอยาก
กินเสร็จ เขาอ้างว่าเหนื่อยแล้วขอตัวกลับเข้าห้อง
ปิดประตู ล็อกกลอนทันที แล้วหยิบมือถือจากอนาคตออกมาอีกครั้ง
เขานั่งลงที่โต๊ะเขียนหนังสือ จ้องมองหน้าจออย่างครุ่นคิด
ไอ้ “ที่ทับกระดาษ” ก้อนนี้ มันทำอะไรได้บ้าง?
ไม่มีเน็ต ฟังก์ชันส่วนใหญ่ก็เป็นอันจบเห่
แต่ว่า… มันไม่มีฟังก์ชันด้านเครือข่ายเลยจริงๆ เหรอ?
สายตาของเซี่ยตงไปหยุดอยู่ที่ไอคอนแอปฯ สีฟ้า รูปทรงคล้ายปลาวาฬที่มุมขวาล่าง
[โต้วเปา] (Doubao)