บทที่ 1 – ผมเป็นใคร ผมอยู่ที่ไหน แล้วทำไมผมต้องมานั่งทำข้อสอบ
เซี่ยตงตายแล้ว
ตายคาออฟฟิศตอนตีสาม
ตายเพราะข้อความที่โปรดักต์เมเนเจอร์ส่งมาตอนใกล้จะเลิกงานว่า “ช่วยแก้ตรงนี้นิดเดียว ไม่ยากหรอก”
ในฐานะโปรแกรมเมอร์ที่เรียนจบคอร์สเร่งรัดหลังจากหอบผ้าผ่อนหนีมาจากไซต์งานก่อสร้าง คติประจำใจของเซี่ยตงก็คือ “ถ้ายังไม่ตาย ก็ต้องทำให้ตายกันไปข้าง”
น่าเสียดาย ที่คราวนี้เขาดันตายจริงๆ
ความคิดสุดท้ายก่อนสติจะดับวูบคือ… แม่งเอ๊ย ผมยังไม่ทันหัวล้านหมดหัวเลยนะ ทำไมต้องรีบตายก่อนด้วยวะ
…
ทว่า วินาทีถัดมา แสงสีขาวจ้าและเสียงพัดลมเพดานที่หมุนดังหึ่งๆ ก็โอบล้อมรอบตัวเขา
กลิ่นที่ผสมปนเปกันระหว่างกลิ่นเหงื่อ กลิ่นหมึกราคาถูก และกลิ่นหญ้าเขียวขจีในฤดูร้อน พุ่งเข้าจมูกอย่างจัง
กลิ่นนี้มัน… คุ้นเคยชะมัด
เซี่ยตงลืมตาโพลง
ภาพที่ปรากฏแก่สายตา ไม่ใช่เพดานสีขาวของโรงพยาบาล และไม่ใช่เครื่องมือแพทย์เย็นยะเยือกในห้อง ICU
แต่มันคือห้องเรียนที่กว้างขวางเกินความจำเป็น
เขากำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะเรียนเดี่ยว
บนตัวสวมเสื้อยืดที่ซักจนสีซีดจาง
ตรงหน้าคือข้อสอบที่ยังไม่ได้แกะผนึก
บนแถบซีลของข้อสอบ พิมพ์ตัวอักษรขนาดใหญ่ไว้อย่างชัดเจนว