อารมณ์ที่เดิมทีเบิกบานอยู่ดีๆ พลันขุ่นมัวลงทันตา นางเอ่ยเหน็บ แนมด้วยน้ําเสียงหึงหวง “ดูท่าเมื่อคืนอนุหรี่คงจะปรนนิบัตินายท่านได้ดีที เดียว วันนี้ท่านพี่ถึงได้ดูสีหน้าท่าทาง สดใสกว่าทุกวัน….”
ถือสา
ฟู่จือเจียนรู้ดีว่าหูชื่อเป็นคนขี้หึงมาแต่ไหนแต่ไร จึงทําเพียงยิ้มรับไม่
หูชื่อเองก็รู้จักกาลเทศะ ไม่กล้าพูดมากไปกว่านี้
เนื่องจากก่อนหน้านี้นางอ้างว่าตนร่างกายไม่แข็งแรงต้องพักผ่อน
บําารุง ประจวบกับอารมณ์ไม่ดี จึงถือโอกาสแจ้งลาป่วยไปเสียเลย
ฮูหยินผู้เฒ่าไปจึงอนุญาตให้งดเว้นการมาคารวะเช้าเย็นในช่วงนี้ ให้
นางพักรักษาตัวให้หาย ก่อน
สองสามีภรรยาจึงมีโอกาสร่วมโต๊ะกินมื้อเช้าด้วยกันอย่างหาได้ยาก
ฟู่จือเงี่ยนใช่ว่าจะไม่รู้เรื่องราวในเรือนหลังเสียทีเดียว เขารู้ว่าช่วง
สองสามวันมานี้ ฮูหยินของตนมีเรื่องระหองระแหงกับน้องสะใภ้สี่อยู่บ้าง
จึงฉวยโอกาสนี้เอ่ยถามไปตามเรื่อง
หูชื่อโบกมือไล่สาวใช้ที่ปรนนิบัติในห้องออกไปให้หมด เหลือเพียง
ไป่หลิงไว้เฝ้าหน้าประตู
จากนั้นจึงคีบกับข้าวให้ฟู่จือเงี่ยนด้วยตัวเอง แค่นหัวเราะแล้วกล่าว ว่า “น้องสะใภ้สี่ของเราไม่ธรรมดาเลยนะเจ้าคะ คุณหนูจากตระกูลเล็กๆ แต่ง เข้ามาได้ไม่กี่วัน ไม่เพียงแต่จะเป็นที่โปรดปรานของฮูหยินผู้เฒ่า แม้แต่ท่าน โหวผู้เฒ่ายังออกปากชมว่าเป็นหลานสะใภ้ที่ดีของสกุลฟู สะใภ้แก่ๆ อย่าง
พวกข้าเทียบไม่ติดเลย!”
ฟู่จือเงี่ยนฟังน้ําเสียงประชดประชันของหูชื่อแ
