ล้วอดขมวดคิ้วไม่ได้ เจ้าเป็นถึงสะใภ้ใหญ่ จะไปถือสาหาความกับน้องสะใภ้ทําไม?”
หูชื่อกระแทกตะเกียบลงบนโต๊ะด้วยความไม่พอใจทันที
“ข้านะหรือจะไปถือสาหาความนาง? ถ้านางยอมเป็นสะใภ้สี่ที่สงบ เสงี่ยมเจียมตัว ข้าก็จะเห็นนางเป็นน้องสาวแท้ๆ คอยคิดเผื่อดูแลนางทุก เรื่อง ให้สมกับเป็นพี่สะใภ้ที่ดี แต่นางเคยเห็นหัวข้าที่เป็นพี่สะใภ้ใหญ่บ้าง ไหม? ตั้งแต่วันยกน้ําชา ก็ทําตัวเด่นข้ามหน้าข้ามตาพวกข้าที่เป็นพี่สะใภ้ ตลอด”
“ข้าแต่งเข้าจวนโหวมา ดูแลบ้านเรือน มีลูกหลานให้สกุลฟู ท้าถึง ขนาดนี้ ท่านโหวผู้เฒ่ายังไม่เคยชมข้าสักคํา”
“แต่ดูสะใภ้สี่สีช่างดีเสียจริง! แค่กลับไปเยี่ยมบ้านเต็ม แล้วตัดขาดกับ ตระกูลตกอับนั่น พอกลับมาก็รวมหัวกับเจ้าสี่เป่าหูท่านโหวผู้เฒ่ากับฮูหยิน ผู้เฒ่าให้หลงเชื่อจนกวาดเอาของดีๆ ไปประเคนให้บ้าน จนเกลี้ยง
“ทําไมท่านไม่พูดบ้างเล่าว่า เป็นเจ้าสี่กับเมียที่ไม่เห็นหัวพี่ใหญ่อย่าง ท่านและพี่สะใภ้ อย่างข้าอยู่ในสายตา ผัวเมียคู่นั้น คนหนึ่งคอยประจบเอา ใจท่านปู่อยู่ข้างหน้า อีกคนก็คอยประจบเอาใจท่านย่าอยู่ข้างหลัง”
“ไม่อย่างนั้นอยู่ดีๆ ฮูหยินผู้เฒ่าจะ มาสั่งให้พวกนางมาแบ่งอํานาจ แลบ้านจากข้าไปทําไม? ดีไม่ดี นี่อาจจะเป็นแผนปูทางให้เจ้าสี่กับเมียก็ได้นะ เจ้าคะ!”
ห
“ท่านน่ะมัวแต่หลับหูหลับตาเป็นพี่ใหญ่ผู้แสนดี หารู้ไม่ว่าน้องชายตัว ของท่านน่ะ ‘ปากเรียกพี่ชาย แต่มือควานหาอาวุธที่เอว [1] กันอยู่หรือ
