คุม ไม่อย่างนั้นป่านนี้วุ่นวายไปหมด แล้ว! สะใภ้รองทําตัวสูงส่งไม่ข้องแวะทางโลก ส่วนสะใภ้สามก็ซุ่มซ่ามใจร้อน สะใภ้สี่ก็มาจากตระกูลเล็กไร้บารมี งานบ้านงานเรือนยังไงก็ต้องพึ่งสะใภ้
ใหญ่เจ้าค่ะ”
คําพูดนี้ถูกอกถูกใจหูชื่อยิ่งนัก “เจ้าพูดถูก! แต่ก่อนข้าดูแลจวนไม่ เคยขาดตกบกพร่อง ผู้คนต่างคิดว่างานดูแลบ้านเรือนเป็นเรื่องง่ายดาย หา
รู้ไม่ว่าข้าต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจไปมากเพียงใด! ครานี้จะได้ให้พวกนางได้ เห็นฤทธิ์เดชของพวกบ่าวอาวุโสในจวนโหวเสียบ้าง ปล่อยให้ขายหน้ากันสัก หลายหน ให้โดนพวกบ่าวไพร่หัวหมอเหล่านั้นปั่นหัวเล่นเสียให้เข็ด จะได้ ชาน งถึงความยากลําบาก!”
“ถึงตอนนั้น ข้าจะรอให้พวกนางมาอ้อนวอนขอให้ข้ากลับไปดูแล เรือนด้วยตัวเอง”
เมื่อคิดได้แล้ว หูชื่อก็รู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจนัก ประจวบกับฤทธิ์ยา ของนํ้าแกงสงบจิตเริ่มออกผล นางจึงล้มตัวลงนอนและเข้าสู่ห้วงนิทราไป
อย่างรวดเร็ว
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หูชื่อตื่นมาอย่างกระปรี้กระเปร่าเพราะได้หลับสนิท อย่างที่หาได้ยาก ทว่าครั้นมองออกไปกลับเห็นนายท่านใหญ่ ฟูจือเงี่ยน
เดินหน้าตาระรื่นออกมาจากเรือนของอนุภรรยา
เชิงอรรถ
ที่หวังไว้
