้ว หรือ? เราเป็นคนบ้านสาม เกิดเรื่องแล้วไปหาบ้านใหญ่จะมีประโยชน์อะไร… บ้านใหญ่? แม่ หรือว่าแม่… แม่กับบ้านใหญ่….”
ลูกชายคนโตหน้าซีดเผือด เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าทําไมฮูหยินสามผู้มี เมตตา ถึงได้โกรธเกรี้ยวถึงเพียงนี้
แต่ยามนี้ ความคิดที่ไม่อยากไปลําบากที่บ้านสวนมีน้ําหนักมากกว่า
ลูกชายคนโตกัดฟัน สั่งภรรยาตนเอง “น้องสาวเจ้าทํางานอยู่ที่เรือน สะใภ้ใหญ่ไม่ใช่หรือ? เจ้าวานให้นางไปฝากความถึงแม่นางไป่หลิงได้หรือ
ไม่?”
ลูกสะใภ้คนโตลังเล แต่พอลูกชายคนโตทั้งคู่ทั้งปลอบ สุดท้ายนางก็
ยอมตกลง
อาศัยช่วงพลบค่ําา รีบกลับไปที่บ้านเดิม ผ่านไปพักใหญ่ นางก็รีบร้อน กลับมา พร้อมค้าพูดประโยคเดียว “แม่นางไป่หลิงบอกว่า อาศัยช่วงที่ประตู เรือนชั้นในยังไม่ลงกลอน ให้ท่านแม่กล้าทางไปรอที่ลานหลัง เดี๋ยวจะมีคนมา
รับ”
คนสกุลหูได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจโล่งอก เริ่มมีความหวังรําไร
หูมามาเริ่มมีเรี่ยวแรงขึ้นมาบ้าง นางรีบล้างหน้าล้างตาลวกๆ จัดเสื้อ
ผ้าให้เข้าที่ แล้วแอบย่องไปที่ประตูหลัง
พอไปถึง ก็เห็นไป่หลิงโผล่หน้าออกมา กวักมือเรียกให้นางเข้าไป
หูมามาเดินก้มหน้าตามหลังไป่หลิงไป จนถึงเรือนขนาดย่อมลึกสาม ชั้นที่หูชื่อและสามีอาศัยอยู่ ถูกพาตัวไปรอที่ห้องข้าง และกําชับห้ามส่งเสียง เรือนหลักสว่างไสว ได้ยินเสียงหัวเราะหยอกล้อของนายท่านใหญ่
ฟูจือเจียนและหู อแว่วมา
เสียง
จนกระทั่งเสียงเงียบไป ไฟในเรือนหลักลับลง
หูมามาอยู่ในห้องข
