างเสี่ยนยิ่งฟังยิ่งมืดครึ้ม กวาดตามองของกลางที่ รุ่ยเชียงชี้ให้ดูบนตั่ง นอกจากของสะสมและเครื่องเขียน ยังมีชุดน้ําชาอีก
ด้วย
ของพวกนี้ยังพอทําเนา แต่ยังมีผ้าพับอีกหลายพับ นั่นเป็นผ้า
ที่ฮูหยินสามมอบให้หมามา เพื่อให้นําไปตัดชุดให้ท่านสี่
คราวนี้นางโกรธจัดเสียยิ่งกว่ารุ่ยเชียงเสียอีก! นางตบโต๊ะดังปัง “ดี! ดีมาก! เจ้าตอบแทนที่ฮูหยินให้เจ้าไปดูแลท่านสี่แบบนี้หรือ? ของที่ฮูหยินให้ ท่านสี่ เจ้ากลับขโมยไปเก็บไว้เองงั้น?”
หูมามาเข่าอ่อนลงไปกองกับพื้น ตัวสั่นเทาราวกับกําลังร่อนแกลบ
ภรรยาจางเสี่ยนแค่นเสียงเย็น “เด็กๆ ลากตัวนางไปยังที่ห้องปีกข้าง ไม่ต้องให้ข้าวน้ํา ขังไว้ก่อนหนึ่งคืน รอพรุ่งนี้ค่อยให้ฮูหยินตัดสินโทษ!”
บ่าวอาวุโสสองคนรีบเข้ามาลากตัวหมามาออกไปทันที
ส่วนของกลางเหล่านี้ย่อมต้องเก็บไว้เป็นหลักฐาน
ภรรยาจางเสี่ยนหันมาขออภัยลู่เงินเงินและชี้แจงแทนนายของตน สะใภ้สี่ ท่านวางใจได้เจ้าค่ะ พอฮูหยินกลับมา บ่าวจะรีบรายงานทันที ยาย เฒ่าหูช่างเนรคุณ ต่อหน้าอย่างลับหลังอย่าง ถึงขั้นลักขโมยของเจ้านาย ฮูหยินไม่มีทางปล่อยไว้แน่!”
“แต่ก่อนฮูหยินเห็นว่านางเป็นคนซื่อสัตย์เจียมตน ถึงได้มอบหน้าที่ดู แลท่าน ให้ ทั้งยังให้ความเชื่อถือมาโดยตลอด นึกไม่ถึงเลยว่านางจะเป็น พวกหน้าชื่อใจคด แอบทําเรื่องงามหน้าเช่นนี้ลับหลังฮูหยินได้! หากมิใช่สะใภ้ สี่เป็นผู้เปิดโปง เกรงว่าพวกเราคงถูกปิดหูปิดตาต่อไปเป็นแน่….”
