องดูดีๆ นั่นมันยายเฒ่าหูที่เคยดูแลเรือนทิ้งเทานี่? ภรรยาจางเสี่ยนรู้ทันทีว่าเกิดเรื่องไม่ชอบมาพากลขึ้นแล้ว
นางรีบเชิญลู่เจินเงินนั่งที่ห้องโถงนอกอย่างนอบน้อม สั่งสาวใช้ยก
น้าชามา แล้วจึงเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง
“สะใภ้สี่ นี่มันเรื่องอะไรกันเจ้าคะ?” ลู่เงินเงินพยักพเยิดให้รุ่ยเชียง
เป็นคนตอบ
รุ่ยเชียงเล่าต้นสายปลายเหตุอย่างฉะฉาน โดยเฉพาะเรื่องที่หูมามา ขโมยของสะสมและเครื่องเขียนของฟูจืออี้ นางบรรยายอย่างออกรส
“เดิมทีสะใภ้สี่ตั้งใจจะให้หูมามาเก็บข้าวของ แล้วให้มาบอกลาจางมา
มาด้วยตัวเองเจ้าค่ะ”
“แต่นึกไม่ถึงว่า ในห้องของหูมามา จะไปเจอข้าวของเครื่องใช้หลาย อย่างของท่านสี่ ก่อนหน้านี้ของสะสมในห้องหนังสือของท่านสี่หายไปหลาย ชิ้น หาอย่างไรก็ไม่เจอ ยังมีชุดน้ําชาอีก หายไปทีละใบสองใบจนไม่ครบชุด ต้องเปลี่ยนชุดใหม่อยู่เรื่อย”
“ไหนจะเครื่องเขียนทั้งสี่ พู่กัน หมึก กระดาษ แท่นฝนหมึก ช่วงนั้น หูมามามาเบิกบ่อยมาก อ้างว่าพู่กันคุณชายแตกบ้าง ทําแท่นฝนหมึกตก แตกบ้าง หรือกระดาษหมดบ้าง!”
“พวกเราก็นึกสงสัยอยู่ ท่านสี่ไม่ใช่คนชุ่มชามขนาดนั้น แต่ก็ไม่กล้า
ถาม”
“เพิ่งจะตาสว่างวันนี้เอง ที่แท้หาใช่ฝีมือท่านทําพังไม่ แต่เป็นเพราะ
ในเรือนมีเกลือเป็นหนอน! ข้าวของพวกนั้นถูกหมามาขนกลับบ้านตัวเองไป จนเกลี้ยง!”
“ข้าวของพวกนี้ หากไม่ใช่เพราะถูกจับได้กะทันหัน เกรงว่าหูมามาคง แอบขนออกไปอีกแน่เจ้าค่ะ….”
สีหน้าของภรรยาจ
