บทที่ 552 หงเทียนเจินเหริน
ลวี่หยางมิได้รอคอยที่เกาะโดดเดี่ยวนานนัก
สามวันให้หลัง ก็มีลำแสงเร้นกายหลายสายพุ่งฝ่าเวหาเข้ามา หยุดลงที่เบื้องนอกเกาะโดดเดี่ยว หนึ่งในนั้นสวมอาภรณ์หรูหรา บนศีรษะปรากฏตำแหน่งขุนนางสวรรค์เรืองรองหนึ่งสาย:
[ทูตสยบสมุทรแห่งราชสำนักเซียน]ขุนนางขั้นสอง!
หากเพียงเท่านั้นยังมิพอจะตื่นตะลึง เห็นเพียงยามนี้ ตำแหน่งขุนนางสายนี้แผ่พลังปราณเข้าออกไม่หยุดยั้ง เหนือท้องฟ้ากลับเผยตาข่ายแห่งมรรคผลให้เห็นด้วยตาเปล่า หยาดแสงแห่งมรรคผลนับหมื่นสายทอแสงลงมา ล้วนหลั่งรวมเข้าสู่ตำแหน่งขุนนางนั้น มิหยุดหนุนเสริมกระแสพลังของเจ้าของตำแหน่ง ยกระดับขึ้นอย่างต่อเนื่อง จนเกือบแตะถึงขอบเขตหนึ่ง
ในขั้นวางรากฐานปลาย ก็จัดว่าไม่อ่อนแอแล้ว
ลวี่หยางเพียงลอบสังเกต ก็เข้าใจทันทีว่านี่คือผลจากการเสริมพลังของบัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียนโลกประวัติศาสตร์เทียมนี้ยกย่องราชสำนักเซียนเป็นใหญ่[บัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียน]มีขนาดเช่นนี้มิได้ยากนัก
ยิ่งไปกว่านั้น หากพูดกันตามจริง ก็ยังเทียบไม่ได้กับโลกปัจจุบันเลยด้วยซ้ำ
ในโลกปัจจุบัน นับแต่เขาครองอำนาจปกครองใต้หล้า บัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียนก็แผ่ขยายครอบคลุมทั้งแผ่นดินใหญ่และโพ้นทะเล มีเพียงนิกายศักดิ์สิทธิ์กับนิกายกระบี่เท่านั้นที่ยังรักษาประตูสำนักไว้ได้
ทว่าแม้เป็นเช่นนี้บัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียนก็ยังเสริมพลังแก่ผู้ฝึกตนตำแหน่งขุนนางอย่างใหญ่หลวง ถึงแม้
