ยบงัน
ข้างหูแว่วเสียงประโยคนั้นดังขึ้นมาอีกครั้ง
ในเมื่อปักใจเลือกท่านแล้ว ในใจข้าก็มีที่ว่างให้เพียงท่านผู้เดียว
นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนบอกเขาอย่างจริงจังและเปิดเผยเช่นนี้ ว่าหัวใจ
ของนางเล็กนัก เมื่อเลือกเขาแล้ว ก็มีที่ว่างสําหรับเขาเพียงคนเดียว
ช่วงเวลานั้น หัวใจเขาเต้นแรงราวกับรัวกลอง
นับว่าโชคดีที่เขามีใบหน้าตายด้านประเภทที่ว่ายิ่งภายในตื่นเต้นพลุ่ง พล่านมากเท่าใด ภายนอกกลับยิ่งดูสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่นมากเท่านั้น
ลู่เจินเจินจึงไม่ทันสังเกตเห็นหมัดที่กําแน่น กล้ามเนื้อที่เกร็งเขม็ง และหัวใจที่แทบจะกระดอนออกมานอกอกของเขา
ยามนี้ ลู่เงินเงินหลับไปแล้ว เขาถึงกล้าปล่อยใจ กวาดสายตาสํารวจ ใบหน้าของนางช้าแล้วช้าเล่า
ราวกับมีบางสิ่งในก้นบึ้งดวงตากําลังค่อยๆ หลอมละลายลง
ผ่านไปเนิ่นนาน ฟูจืออี้จึงพิมพ์เสียงเบา “ในเมื่อเจ้าปักใจกับข้าแล้ว ก็อย่าได้ปล่อยมือเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่?”
น้ําเสียงแหบพร่าแฝงความดื้อรั้นอันเร่าร้อน ความเย็นชาและความ
คลั่งไคล้ในดวงตาถักทอเป็นตาข่าย พันธนาการลู่เจินเจิ้นไว้อย่างแน่นหนา
ลู่เจินเจินที่ตกอยู่ในห้วงฝันดูเหมือนจะรู้สึกหนาวเยือก จึงหดตัวชุก
เข้าไปในผ้าห่ม
การขยับตัวของนางช่วยดึงสติฟูจืออี้ที่นั่งนิ่งค้างในท่าเดิมมาเนิ่น
นานให้กลับคืนมา มุมปากเขาแต้มรอยยิ้มจางๆ ก่อนจะยื่นมือออกไปช่วย
กระชับมุมผ้าห่มให้ลู่เจินเจิน
จากนั้นจึงล้มตัวลงนอนข้างกาย ทิ้งไว้เพียงประโยคเล
