ของจวนโหวต้องมัวหมอง นั่น
ย่อมเป็นเรื่องใหญ่ที่ข้ามีอาจชดใช้ได้เจ้าค่ะ”
“อีกอย่าง มิใช่ว่าข้าจะบ่ายเบี่ยงไม่ยอมช่วย แต่พี่สะใภ้ใหญ่ไยต้อง มองข้ามคนใกล้ไปหาคนไกลด้วยเล่า? มีพระพุทธรูปองค์ใหญ่ตั้งสามองค์ ประทับอยู่ตรงหน้าท่านแท้ ๆ ท่านกลับไม่ไปกราบไหว้ แต่จะมาอ้อนวอนขอ ร้อง ‘เด็กรับใช้หน้าแท่นพระ [2] อย่างข้าไปทําไมกัน?”
“เพียงแค่พี่สะใภ้ใหญ่เอ่ยปากขอความเมตตาจากฮูหยินทั้งสามท่าน
มีหรือที่พวกท่านจะนิ่งดูดายได้ลงคอเจ้าคะ?”
ลู่เงินเงินโยนบอลส่งกลับคืนให้หูชื่ออย่างสวยงาม
เชิงอรรถ
