ญ่ ลูกสะใภ้ไม่ได้มีเจตนาเช่นนั้นนะเจ้าคะ! เมื่อครู่แค่พลั้งปาก ไป… แค่พลั้งปากไปจริงๆ เจ้าค่ะ!”
พอนึกขึ้นได้ว่าตนเองกําลังจะเข้าตาจน ก็พยายามลากลู่เจินเงินลง
นํ้าไปด้วยกัน
“ต้องโทษน้องสะใภ้สี่! เป็นนาง… เป็นนางที่พูดจาหลอกล่อให้ข้าพลั้ง ปากออกมา เป็นนางที่มีเจตนาแอบแฝงเจ้าค่ะ…”
สีหน้าหลาน อย่าแย่ลงกว่าเดิม นางแค่นหัวเราะเย็นชา หันไป
มองจินชื่อ
“พี่สะใภ้ใหญ่ ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสะใภ้สี่บ้านข้าไปทําอะไรให้สะใภ้ สามขุ่นเคืองนักหนา เพิ่งจะแต่งเข้าบ้านมาได้ไม่กี่วัน สะใภ้สามก็คอยจ้องจับ
ผิดขวางหูขวางตาไปเสียทุกเรื่อง มิสู้ให้สะใภ้สามพูดมาให้ชัดเจน ให้พวกเรา
ช่วยกันตัดสินความยุติธรรม หากเป็นความผิดของสะใภ้สี่จริง ข้าจะให้นาง ยอยมาสะใภ้สามเอง แต่หากเป็นสะใภ้สามที่ตั้งใจหาเรื่องจับผิด ก็ต้องให้
ความเป็นธรรมกับสะใภ้สี่ของย้าด้วย”
จีนชื่อยิ่งฟังสีหน้าก็ยิ่งดูไม่ได้ นางตวัดสายตาจ้องเขม็งใส่จ้าวชื่อ
อย่างดุร้าย
ช่างเป็นตัวโง่งมขนานแท้จริงๆ
ผ่านไปเพียงไม่กี่วัน โดนตอกหน้าหงายไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ยังไม่รู้
จักจํา คนที่เริ่มหาเรื่องก่อนย่อมเป็นผู้ไร้ยางอาย! แต่ที่น่าโมโหกว่าคือดันสู้ฝั
ปากเขาไม่ได้อีก!
ช่างน่าขายหน้าจนทนดูไม่ได้จริงๆ
แต่ถึงอย่างไรจ้าวชื่อก็เป็นคนของบ้านใหญ่ แม้จะไม่ใช่ลูกสะใภ้สาย ตรงของนาง หากเกิดเรื่องใหญ่โตขึ้นมาจริงๆ ก็จะกระทบความสัมพันธ์
ระหว่างกระทบความสัมพันธ์ระหว
