นสติหลุด โพล่งออกมาอย่างลืมตัว
“เพิ่งผ่านคืนเข้าหอมาหยกๆ ฮูหยินผู้เฒ่ากับแม่สามีก็ยัดเยียดสาวใช้ หน้าตาจิ้มลิ้ม มาให้ตั้งหลายคน ใครเล่าจะไปพอใจ ต่อหน้าต้องแสร้งยิ้มรับ แต่ลับหลังกลับเกลียดเข้าไส้ ใคร ๆ เขาก็เป็นกันทั้งนั้น แม้แต่ข้าเองก็…”
พูดถึงตรงนี้ ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าหลุดปากพูดความในใจออกไปเสียแล้ว
นางหน้าซีดเผือด รีบเอามือตะครุบปากตัวเองทันที ลู่เจินเจินแทบ จะกลั้นขําาไว้ไม่อยู่ นี่มันคนโง่ระดับไร้เทียมทานชัด ๆ!
นางนิกชนในใจว่าสภาพแวดล้อมในจวนโหวคงจะดีจริงๆ ไม่อย่างนั้น
คนโง่เขลาอย่างจ้าวชื่อคงตายไปนานแล้ว การที่นางยังมีชีวิตลอยหน้าลอย
ตาอยู่ได้แสดงว่าผู้ใหญ่ในจวนโหว ใจกว้างดั่งมหาสมุทรโดยแท้
แต่ตอนนี้ ผู้ใหญ่ใจกว้างทั้งสามที่ลู่เงินเป็นนักชมในใจว่าใจกว้าง รวม
ไปถึงฮูหยินผู้เฒ่าที่อยู่ด้านใน ต่างก็หน้า คร่ําเครียดกันหมด
สะใภ้สามนี่มันปากไม่มีหูรูดจริงๆ ดูพูดเข้าสิ พูดออกมาได้ยังไง
นี่พวกนางควรจะแกล้งทําเป็นไม่ได้ยิน หรือควรจะลุกขึ้นมาอาละวาด
เสียตอนนี้ดี?
จีนชื่อที่นั่งอยู่ใกล้ห้องชั้นในที่สุด ได้ยินเสียงกุกกักจากด้านในก็รู้ได้ ทันทีว่าฮูหยินผู้เฒ่ากําลังจะออกมาแล้ว
นางจึงรีบลุกขึ้นตวาดทันทีว่า “สะใภ้สาม นี่เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร ออกมา? เจ้าไม่พอใจที่ฮูหยินผู้เฒ่ากับข้าที่เป็นแม่ใหญ่จัดคนส่งไปให้งั้น!”
จ้าวชื่อตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ เข่าอ่อนทรุดลงไปนั่งคุกเข่ากับพื้นดัง ตุ้บ “ฮูหยินให
