ไร้ทั้ง บ้านสามี ไร้ทั้งบ้านเดิม ถึงเวลานั้นก็คงเป็นเพียงเนื้อบนเขียง ให้เชือดเฉือน
ได้ตามใจชอบ ขอเพียงแค่ให้ท่านลี่ตระกูลฟูมีการสัมผัสถูกเนื้อต้องตัวนาง ต่อหน้าธารกํานัล เรื่องราวหลังจากนี้ก็พูดคุยตกลงกันได้ง่ายแล้ว
พูดไม่ทันขาดค้า ฟูจืออี๋ก็เบี่ยงตัวหลบวูบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นลู่หู่ที่ยืนอยู่ด้านหลัง
ร่างของลู่เหลียนเหลียนจึงพุ่งเข้าใส่ลู่หู่เบ้าเต็มเปา
ลู่หูดูภายนอกรูปร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์ แต่แท้จริงร่างกายกลวงเปล่า
เพราะหมกมุ่นในสุรานารีมานานแล้ว
เมื่อถูกลู่เหลียนเหลียนกระโจนใส่เช่นนี้ จึงหลบไม่ทัน ล้มหงายท้อง
ตึงลงไปกองกับพื้นทันที แทบจะจุกอกจนขาดใจตาย
ลู่เหลียนเหลียนหลับตาพริ้ม รู้สึกเพียงว่าตนเองล้มทับลงบนก้อน เนื้อนุ่มๆ ก้อนหนึ่ง แม้จะล้มลงไปแต่กลับไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด
นางอดไม่ได้ที่จะหน้าแดงซ่านด้วยความเคลิบเคลิ้ม ดูท่าท่านสี่
ตระกูลฟูก็คงมีใจให้นางอยู่เหมือนกัน ถึงขนาดล้มลงไปแล้วยังปกป้องรอง
รับตัวนางไว้อย่างดี
มือทั้งสองข้างแสร้งทําเป็นปัดป่ายลูบไล้ไปบนตัวอีกฝ่ายเบาๆ ราวกับ
ไม่ได้ตั้งใจ ขณะที่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ปากก็เอ่ยเสียงหวานหยดย้อยว่า “พี่… พี่
เยย ขออภัยเจ้าค่ะ ท่านเจ็บตรงไหน… พี่ใหญ่?”
คําสุดท้ายนั้น เสียงหลงจนเกือบเพี้ยน
นางตะลึงงัน คนที่นางพุ่งเข้าใส่คือท่านสี่ตระกูลฟู่มิใช่หรือ? ไฉนคนที่
นอนแผ่หราอยู่บนพื้นกลายเป็นพี่ใหญ่ ไปได้เล่า?
ท่านสี่สกุลฟู่ ของข
