เมื่อรถม้าจอดลงที่หน้าจวนประตูสกุลลู่ ก็เห็นประตูใหญ่เปิดกว้างรอ
คนสกุลลู่ออกมายืนต้อนรับกันอย่างนอบน้อมที่หน้าประตู
ผู้ที่ยืนน่าหน้าสุดในขบวนต้อนรับคือบิดาของลู่เจินเจิน ชื่อเจี้ย’ ถัด
ไปด้านข้างคือฮูหยินเอกของเขาอย่าง “หวังซื่อ
เบื้องหลังทั้งสองคน บุคคลที่สะดุดตาที่สุดย่อมหนีไม่พ้นบุตรชายคน โตสายตรงนาม ‘ลู่หู’ รูปร่างของเขาอ้วนฉุ ใบหน้าเต็มไปด้วยไขมันดูดุดัน
ดวงตาเล็กหยีราวกับถั่วเขียวกลอกกลิ้งไปมา สวมชุดคลุมยาวสีแดง
ชาด หากใครไม่รู้คงนึกว่าเขาเป็นเจ้าบ่าวในวันนี้กระมัง
ทันทีที่ฟู่จียอี้และลู่เจินเจินก้าวลงจากรถม้า ใบหน้าของคนทั้งครอบ ครัวก็ฉาบไปด้วยรอยยิ้มประจบสอพลอ พร้อมรีบก้าวเข้ามาต้อนรับอย่าง
กุลีกุจอ
โดยเฉพาะลู่ชื่อเจี้ยผู้เป็นบิดา เขาไม่กล้าวางมาดพ่อตาแม้แต่น้อย ใบ หน้าเหี่ยวย่นนั้นยิ้มกว้างจนแทบจะฉีกถึงใบหู
“ลูกเขยคนดีมาถึงแล้ว! เดินทางมาไหลคงจะเหนื่อยล้าแย่ รีบ… รีบ เชิญเข้ามาพักผ่อนด้านในก่อนเถิด…”
ลู่หู่รีบเสนอหน้าเข้ามาประจบพลางถูมือไปมาด้วยท่าทางกระเหี้ยน
กระหือรือ “ใช่แล้ว ๆ น้องเขยรีบเข้าบ้านเถิด พวกเรารอพวกเจ้ามาตั้งแต่ฟ้า ยังไม่สางเชียวละ!”
ทั้งสองคนเอาแต่รุมล้อมเชื้อเชิญฟูจืออี้เข้าไป ทิ้งให้ลู่เจินเจินที่เดิน ตามลงมาทีหลังถูกเมินเฉยราวกับเป็นอากาศธาตุ
จวบจนฟู่จื่ออี้เหลียวหลังกลับมามอง พวกเขาถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า… ยัง
มีคนติดตามมาด้วยอีกคน
หวัง รับ มกลบเกลื่อน
