“พวกบุรุษไปสนทนาระสาคัญกันที่เรือน หน้าเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะพาเจินเจินไปที่เรือนหลัง มีเหล่าพี่น้องหญิงของนาง คอยอยู่เป็นเพื่อน ตั้งมากมาย ท่านเขยโปรดวางใจได้เลย”
บรรดาคุณหนูสกุลลู่หลายคนที่แต่งกายสวยสดล่อตา ต่างพากันย่อ เย่าคารวะฟู่จืออี้ด้วยท่าทางนอบน้อมเอียงอายปากก็เรียกขานเสียงหวาน
หยด “พี่เยย…”
ปาก
ฟูจือ ขมวดคิ้ว ไม่สนใจคนสกุลลู่ เอาแต่จ้องมองลู่เจินเจินโดยไม่ปริ
นางรู้ดีว่าเขาเริ่มรําคาญใจแล้ว และรู้ว่าเขายังจําสัญญาที่มีต่อกันได้ ว่าเมื่อมาถึงบ้านตระกูลลู่เขาจะเชื่อฟังนาง และพยายามพูดให้น้อยที่สุด
โดยธรรมเนียมปฏิบัติยามบุตรสาวกลับมาเยี่ยมบ้านเดิม ย่อมต้อง
พิจารณาว่าบ้านเดิมจัดเตรียมการต้อนรับอย่างไร
ดีแน่
ยิ่งเห็นท่าทีของลู่ชื่อเจี้ยและลู่หู่ ก็รู้แล้วว่าสองพ่อลูกคู่นี้ไม่ได้ประสงค์
ยังมีหวัง อและพวกคุณหนูสกุลลู่อีกหลายคน ที่ดูถูกนางมาตลอด ประเดี๋ยวพอฟู่จืออี้ไม่อยู่ คงไม่มีคําพูดดีๆ หลุด ออกจากปากแน่นอน
แต่ในเมื่อคนสกุลรอ่านมีความคิดเช่นนี้ หากวัน ไม่ลับฝันพวกเยา ให้มอดลง วันหน้าเกรงว่าจะยิ่งก่อปัญหาตามมาไม่จบสิ้น
สู้แสร้งยอมตามน้ําไปก่อนดีกว่า จะได้รู้ให้เห็นกับตาว่า…. แท้จริงแล้ว คนพวกนี้ต้องการจะทําอะไรกันแน่
ลู่เจินเจินพยักหน้า เมื่อเห็นดังนั้น ฟู่จืออี้ถึงได้ส่งสัญญาณให้ลู่
ชื่อเจี้ยนําทางไป
ผู้อื่นอาจไม่ทันสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กน้อยนี้ แต่ฮูหยินตระกูลลู่ อย่างหวัง อกลับ
