ไห่ถังตกใจจนสะดุ้ง ปฏิกิริยาแรกคือรีบเอามือตะครุบปิดปากสาวใช้
ตัวน้อยเอาไว้แน่น
“อยากตายรึไง? แหกปากร้องโวยวายแต่เช้าตรู่ทําไม? เป็นอะไรไป?
หรือว่าพวกป้าๆ ในครัวรังแกเจ้า?”
สาวใช้ตัวน้อยส่ายหน้า ไห่ถังเริ่มร้อนใจ “ตกลงเรื่องมันเป็นอย่างไร
กันแน่ ไหนเล่ามาสิ”
สาวใช้ตัวน้อยได้แต่ปุ๋ยใบ้ชี้ไปที่มือของไห่ถังที่ยังปิดปากนางอยู่
ก็พี่เล่นปิดปากข้าเสียแน่น จะให้พูดได้ยังไงเล่า?
ไห่ถังดึงมือกลับ นางใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดถูนิ้วมือด้วยท่าทีรังเกียจ ก่อน
จะเอ่ยถามเสียงเบ
“เล่ามาให้ละเอียดอย่าได้ตกหล่น ห้ามเติมน้ํามันใส่น้ําส้ม [1] เด็ดขาด! ถ้าโรงครัวกล้าเล่นลูกไม้ก่อเรื่องวุ่นวายล่ะก็ คอยดูเถิด ข้าจะพาคนไปทุบ หม้อข้าวพวกนางให้แตกกระจาย!”
สาวใช้ตัวน้อยรีบส่ายหน้าปฏิเสธ
“ไม่ใช่โรงครัวรังแกข้าเจ้าค่ะ! แต่…. แต่เป็นเพราะทุกคนกําลังลือเลื่อง เรื่องสะใภ้สี่กันหนาหู พูดจาว่าร้ายน่าเกลียดมากเจ้าค่ะ!”
“พวกนางนินทาว่าสะใภ้สื่อกตัญญูต่อผู้ใหญ่ ไม่เคารพยําเกรงพี่ สะใภ้ อาศัยว่าตนรูปโฉมงดงามใช้มารยายั่วยวนให้ท่านสี่หลงใหลจนต้อง ออกโรงปกป้อง…
สาวใช้ตัวน้อยยังเด็กนัก พอพูดถึงตรงนี้หน้าก็แดงก่ําขึ้นมา
ไห่ถังเกิดโทสะพุ่ง “เจ้านี่มันท่อนไม้ริ? พวกนางว่าร้ายสะใภ้สี่ ก็เท่า กับตบหน้าเรือนทิ้งเทาของพวกเรา เจ้าไม่รู้จักเถียงหรือด่าพวกนางกลับไป
ลักหน่อยรึ?”
สาวใช้ตัวน้อยหน้ามุ่ยด้วยความน้อยใจ “ข้าแก้ต่างแทนสะใภ้สี่แล้ว
