เจ้า
คะ! ย้าบอกว่านางไม่ใช่คนแบบนั้น! แต่พวกนั้นคนเยอะกว่า ข้าเถียงสู้ไม่ได้! พอข้าเถียงแทนมากเข้า ก็ถูกรุมด่ากลับ หาว่าข้าหน้าด้านไร้ยางอายไม่ต่าง จากเจ้านาย ฮือๆๆ …
เดิมทีไห่ถังเป็นคนใจร้อนอยู่แล้ว ได้ยินดังนั้นก็โกรธจนลมออกหู นางถลกแขนเสื้อเตรียมจะพุ่งไปจัดการคนทางโรงครัว
“นังเด็กไม่ได้ความ! พวกนางกล้านินทาเจ้านายลับหลัง เจ้าก็สมควร ไปฟ้องมามาผู้ดูแลให้ลงโทษเสีย กลับทําตัวขี้ขลาดวิ่งร้องไห้กลับมา ช่างยาย ขี้หน้าเรือนทิงเทาเสียจริง คอยดูเถอะ ข้าจะไปจัดการพวกนางเอง”
เท้าเพิ่งจะขยับ ก็มีเสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง ทําเอาไห่ถังและสาว ใช้ตัวน้อยตัวแข็งทื่อไปตามๆ กัน
“ไห่ถัง… นั่นเจ้ากําลังจะไปจัดการใครหรือ?”
ลู่เจินเจินชะโงกหน้าออกมาจากบานหน้าต่างครึ่งตัว เอ่ยถามด้วย
ความอยากรู้อยากเห็น
ให้ถังและสาวใช้ตัวน้อยค่อยๆ หันกลับมาอย่างเชื่องช้าฝืนฉีกยิ้ม
แห้งๆ ส่งให้
“สะใภ้สี่…บ่าว…. พวกบ่าวจะไปจัดการของขวัญเยี่ยมบ้านของท่าน จะ
ไปตรวจสอบรอบสุดท้ายไม่ให้ขาดตกบกพร่องเจ้าค่ะ…” ลู่เจินเจินทําท่าเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ “อ๋อ งั้นพวกเจ้าไปเถอะ รีบไปรีบ
มาล่ะ…”
ให้ถึงรีบพยักหน้ารับคํา แล้วลากตัวสาวใช้ตัวน้อยให้เดินจากไปโดย เร็ว ภายในห้องชั้นใน ติงเชียงที่ได้รับฟังเรื่องราวทั้งหมดโกรธจนหน้าดํา หน้าแดง นางร้อนรนจนเผลอหลุดปากเรียกเจ้านายด้วยความเคยชิน
ๆ
“คุณหนูเจ้าคะ พวกนางทําเกินไปแล้วนะเจ้าคะพูดจาพล่อย
