ม่เท่าแม่สามีที่สุขุมนิ่งกว่า
พอกินขนมไปได้สองชิ้น จึงเป็นฝ่ายเปิดปากขึ้นก่อน
“ท่านแม่ไม่มีเรื่องจะสั่งสอนหรือกําชับข้าบ้างหรือเจ้าคะ วันนี้ที่ข้า
แสดงออกต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่า ไม่รู้ว่าเหมาะสมหรือไม่? ข้าไม่ได้สร้างความ เดือดร้อนให้ท่านแม่ใช่ไหมเจ้าคะ?”
หลานชื่อ แม่สามีคนนี้ คือเจ้านายโดยตรงในการใช้ชีวิตในเรือนหลัง ของนางวันหน้า เวลาที่ต้องอยู่ร่วมกัน เผลอๆ จะมากกว่าอยู่กับฟูจืออี้เสีย
อีก
เพื่อคุณภาพชีวิตที่ดีในวันหน้าการเปิดอกคุยกันให้กระจ่างแจ้งย่อม
เป็นทางเลือกที่ฉลาดที่สุด
หลานชื่อหัวเราะออกมาเบาๆ ตบหลังมือลู่เจินเจินอย่างเอ็นดู
“ท่านย่าอายุมากแล้ว สิ่งที่ท่านพึงใจที่สุดก็คือเด็กที่ร่าเริงสดใส ไร้ เดียงสา แต่รู้จักกาลเทศะ ปากหวานและช่างเจรจา ขอเพียงเจ้าไม่ทําความ
ผิดร้ายแรงท่านย่าย่อมเป็นผู้ อาวุโสที่ใจกว้างไม่น้อย” ลู่เจินเจินเข้าใจทันที… วันหน้ายังคงทําตัวเป็น ‘เด็กเส้น’ เช่นวันนี้ได้ ขอเพียงประจบเอาใจฮูหยินผู้เฒ่าให้ถูกจุด คนอื่นก็หาได้ต้องไปใส่ใจไม่ นางหยุดคิดครู่หนึ่ง ก็เริ่มกังวลขึ้นมาอีกเรื่อง
“เมื่อครู่ท่านแม่ออกหน้าปกป้องย้า จนต้องขัดคอท่านป้าสะใภ้ใหญ่ เช่นนี้จะไม่ไปล่วงเกินท่านป้าสะใภ้ใหญ่หรือเจ้าคะ?”
แม้ลู่เจินเจินจะไม่ได้วิตกมากนัก เพราะตามเนื้อเรื่องในนิยาย จินซื่อ จะได้เป็นแค่ “ฮูหยินชื่อจื่อ” ไปจนวันตาย ไม่เคยได้ขึ้นเป็นฮูหยินท่านโหวเต็ม ตัว ทั้งเบื้องบนยังมีท่าน
