่งเป็นที่สุด ในเมื่อนางเอ่ย ปากเช่นนี้ ต่อไปคงหลีกเลี่ยงลู่เจินเจินเป็นแน่ นางจึงเบาใจลง
ทางด้านลู่เจินเจิน ก็ได้เดินมาถึงเรือนของหลานชื่อ
เป็นเรือนขนาดย่อมลึกสามชั้น (2) แม้จะมิได้ใหญ่โตโอ่อ่า ทว่ากลับ
เงียบสงบและเป็นระเบียบอย่างยิ่ง
เรือนหน้าเป็นที่พํานักของนายท่านสาม “ฟูเฮ้ออื่น” เรือนชั้นที่สอง ตรงกลางคือเรือนหลัก เป็นที่พักผ่อนและรับรองแยกยองหลานชื่อ ส่วน
เรือนชั้นที่สามด้านในสุด… ย่อมเป็นพํานักของเหล่า “อนุภรรยา” หลานชื่อจูง มือลู่เจินเจินเดินเข้ามาตลอดทาง จนกระทั่งถึงห้องโถงเรือนกลางจึงค่อย
คลายมือออก
สาวใช้ยกอ่างทองเหลืองสําหรับล้างมือเข้ามาปรนนิบัติทั้งสองล้างมือ
จนเรียบร้อย ทั้งสองจึงทรุดตัวลงนั่ง หลานชื่อมีท่าทีเป็นกันเองอย่างมาก
“เจ้าลี่ออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้า มื้อเที่ยงนี้มีเพียงเราสองแม่ลูก มิสู้ เจ้ากินข้าวที่เรือนแม่เสียเลยดีไหม? จะได้ไม่ต้องกลับไปวุ่นวายจัดเตรียม อาหารที่เรือนเจ้าให้เหนื่อยเปล่า”
ลู่เจินเจินย่อมน้อมรับค่าชวนอย่างว่าง่ายอยู่แล้ว
หลานชื่อสั่งความสาวใช้ประโยคเดียว สาวใช้ตัวน้อยก็รีบวิ่งไปถ่าย
ทอดคําสั่งที่ห้องครัวทันที จากนั้นสาวใช้อีกชุดก็นําน้ําชาและของว่างยกเข้า
มา
แม่สามีลูกสะใภ้นั่งตรงข้ามกัน หลานซื่อเอาแต่คะยั้นคะยอให้
ลู่เจินเจินดื่มชากินขนมด้วยแววตาเปี่ยมความเมตตา โดยไม่เอ่ยถึงเรื่องอื่น
เลยแม้แต่ครึ่งคํา
ลู่เจินเจินนั้นถึงอย่างไรก็มีความอดทนไ
