ระกูลเล็กต่ําต้อย เพิ่งเคยมีวาสนาเหยียบย่างสู่ ความมั่งคั่งยองจวนโหว วันข้างหน้าจะเป็นอย่างไรค่อยๆ เรา ชมดูกันไป
เถิด…”
หูชื่อเข้าใจความนัยของแม่สามีทันที นางรีบพยักหน้ารัวๆ
“ท่านแม่กล่าวได้ถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ ลูกรับปากว่าต่อไปจะเป็นพี่สะใภ้ ที่แสนดี คอยโอนอ่อนผ่อนตามน้องสะใภ้สี่ทุกอย่าง… ให้นางได้ ไร้เดียงสา และใสซื่อ’ เช่นนี้ตลอดไปเจ้าค่ะ”
จินซื่อถึงค่อยเผยรอยยิ้มพึงใจออกมา “เจ้าเข้าใจก็ดีแล้ว วันหน้าจวน โหวแห่งนี้สุดท้ายก็ต้องตกเป็นของพวกเรา ถึงเวลานั้นจับพวกเขาแยกเรือน ออกไป พวกเขาก็กลายเป็นแค่ “สายรอง” เท่านั้น ชีวิตความเป็นอยู่ของพวก สายรองเป็นอย่างไร เจ้าก็เคยเห็นมาแล้ว… วันข้างหน้า พวกนางทั้งหมดล้วน
ต้องมาคอยพินอบพิเทาเอาอกเอาใจเจ้าเอง”
ทางด้านสะใภ้รองชุนชื่อ เดินตามฉินชื่อมาได้เพียงครึ่งทางก็ขอตัว
ลากลับทันที โดยอ้างว่าบุตรชายตื่นเช้าเกินไปนางวางใจไม่ลง ต้องกลับไปดู
สักหน่อย
ท้าย
ฉินชื่อมิได้เอ่ยรั้งไว้ เพียงโบกมืออนุญาต แต่ก่อนไปก็ไม่วายกําชับทิ้ง
“เจ้าก็อยู่ให้ห่างจากคนบ้านสี่เสียหน่อยเถิด พวกกระจอก’ พรรค์นั้น
เราอย่าไปข้องแวะให้มากความ เสียเวลาเปล่า”
ชุนชื่อแค่นหัวเราะหยัน “คนชาติตระกูลต่ําต้อยปานนั้น หากมิใช่ เพราะวาสนาดีได้ตบแต่งเข้าจวนเรา ชาตินี้ทั้งชาตินางคงไม่มีโอกาสได้เห็น
หน้าพวกเราด้วยซ้ํา ข้าจะไปใส่ใจนางทําไมกันเจ้าคะ?”
ฉิน อรู้ดีว่าลูกสะใภ้คนนี้ถือตัวและเย่อหยิ
