นอก กายพรรค์นั้นมีค่าสักกี่ตําลึงเชียว? เจ้าต้องจําใส่หัวไว้ว่า แม้ยามนี้นายท่าน จะรั้งตําแหน่งซื่อจื่อ ทว่าท่านโหวผู้เฒ่ายังมีชีวิตอยู่ ตราบใดที่บรรดาศักดิ์ ยังไม่ถูกสืบทอดอย่างเป็นทางการ ย่อมวางใจไม่ได้ทั้งสิ้น!”
“แล้วเจ้าดันมาก่อเรื่องสิ้นคิดยามหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้อีก! อีกฝ่าย
เป็นเพียงบุตรสาวอนุยุนนางกั้นห้า มีค่าอันใดให้เจ้าต้องลดตัวลงไปริษยา? ต่อให้เจ้าสี่ได้ความเมตตา ได้เงินก้นถุงไปบ้างแล้วอย่างไร? ฮูหยินผู้เฒ่ามิใช่ คนเลอะเลือน ท่านจะยกสมบัติให้เจ้าสี่จนหมดเชียวหรือ? ตามกฎตระกูล และธรรมเนียมปฏิบัติ ส่วนแบ่งก้อนใหญ่ก็ต้องตกเป็นของพวกเราอยู่ดี เจ้า มีความจําเป็นอันใดต้องไปทําตัวขายขี้หน้า แย่งชิงเศษของเล็กๆ น้อยๆ พวก
นั้นด้วย?”
อายใจ
คําติเตียนชุดใหญ่นี้ เล่นเอาหูชื่อหน้าแดงก่ํา ร้อนผ่าวด้วยความละ
นางรีบคุกเข่าลงทันที “ท่านแม่กล่าวสั่งสอนได้ถูกต้องเจ้าค่ะ วันนี้ลูก สะใภ้ไม่ระมัดระวังเอง ใจร้อนวู่วามจนเสียกิริยา! ลูกขอสาบานต่อไปจะไม่ทํา ผิดเช่นนี้อีกแล้วเจ้าค่ะ”
จิน อถอนหายใจยาว ก่อนจะประคองหูชื่อให้ลุกขึ้นพลางเอ่ยด้วยนํ้า
เสียงที่อ่อนลง
“ปกติเจ้าเป็นเด็กฉลาดหัวไว คิดได้เช่นนี้ก็ดีแล้ว! ส่วนสะใภ้สี่ผู้นั้น เจ้าคอยดูไปเถิด ยามนี้ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นนางเป็นเพียง ‘ของเล่นชิ้นใหม่’ จึงได้ เห่อชื่นชมนัก ส่วนอาสะใภ้สามของเจ้าก็ใจดีจนหัวอ่อน สั่งสอนลูกสะใภ้ไม่ เป็นหรอก! สตรีที่มาจากต
