สะใภ้รองชุนชื่อผู้เย่อ หยิ่ง ย่อมไม่กล้าเสนอหน้า รับลูกต่อจากหูชื่อ ก็โยนเผือกร้อนไปให้
ลู่เจินเจินทันที
ทุกคนต่างจับจ้องเป็นตาเดียวกัน หลานชื่อก็ไม่กล้าส่งเสียงเตือน ได้ แต่มองลูกสะใภ้ด้วยความเป็นห่วง
นางยอบกายขอบพระคุณฮูหยินผู้เฒ่าด้วยกิริยาแช่มช้อย “ขอบพระ
คุณท่านย่าที่เมตตาเจ้าค่ะ! และขอบพระคุณพี่สะใภ้ทั้งสองที่ใจกว้างให้ข้า เลือกก่อน เช่นนั้นข้าไม่เกรงใจแล้วนะเจ้าคะ”
ลู่เจินเจินผู้ไม่รู้จักคําว่าเกรงใจ หยิบปืนดอกไม้ที่ตนถูกใจชอบขึ้นมา
ถึงสามชิ้น มีดอกท้อ ดอกกุ้ยฮวาและดอกพุดตาน
นางปักลงบนมวยผมตนเองอย่างคล่องแคล่ว แล้วจงใจเดินเข้าไป ตรงหน้าฮูหยินผู้เฒ่า เอียงคอเล็กน้อยอย่างซุกซน “ท่านย่าช่วยดูให้หลาน หน่อยเจ้าค่ะ…. ปิ่นดอกไม้สวยกว่า หรือว่าหลานสะใภ้ของท่านจะสวยกว่ากัน
เจ้าคะ?”
ฮูหยินผู้เฒ่าหัวเราะชอบใจจนแทบหุบปากมิลง นางใช้ปลายนิ้วจิ้มไป
ที่ตัวของลู่เจินเจินด้วยความหมั่นไส้แกมเอ็นดูสุดประมาณ “เจ้าช่างขวัญกล้าเทียมฟ้านัก! ไม่กลัวข้าบ้าง? ถึงกล้าเสนอหน้า
เลือกปั่นไปเป็นคนแรกเช่นนี้!”
เชิงอรรถ
