ฟู่จื่ออี้ไม่ทันระวังตัว จึงถูกเงินเงินแย่งผ้าเช็ดผมไปต่อหน้าต่อ
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ปฏิกิริยาแรกคือปรารถนาจะแย่งกลับคืนมา
ทันที ด้วยปกติเขาเป็นบุรุษที่ถือสาเรื่องสตรีเข้าประชิดกายเป็นที่สุด
เมื่อคืนวันเข้าหอ เขาต้องกัดฟันข่มกลั้นรอจนเงินเงินหลับใหล
ไปเสียก่อน จึงค่อยปลีกตัวหนีกลับไปพํานักที่ห้องตําราเรือนหน้า
ทว่ายามนี้กลับถูกนางเบียดกายเข้ามาใกล้ ใกล้เสียจนสัมผัสได้ ถึงไออุ่นและลมหายใจแผ่วเบา มิหนําซ้ําเส้นผมของเขายังตกอยู่ในกํา มือของนาง สถานการณ์เช่นนี้ทําให้ฟูคือ รู้สึก “ครั่นเนื้อครั่นตัวไม่สบาย ใจ’ ไปทั่วสรรพางค์กาย
เขาต้องท่องบริกรรมในใจถึงสามจบ… นี่คือภรรยาของข้า มิใช่
สตรีอื่นไกล…
จึงจะพอข่มกลั้นสัญชาตญาณที่จะผลักไสนางออกไปได้ ทว่า กล้ามเนื้อทั่วร่างกลับยังคงเกร็งเขม็งอย่างมิอาจควบคุม
ลูเงินเงินเดิมที่แค่อยากจะขอบคุณ “ป้า” ที่ใจป้าขนาดนี้ นางรู้สึก
ว่าตนควรแสดงฝีมือปรนนิบัติพัดวีเขาให้สมกับค่าตัวเสียหน่อย แต่พอ
ลงมือเช็ดไปได้เพียงสองสามที ถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าบรรยากาศดูจะมี ค่อยเหมาะสมเท่าใดนัก
ฟู่จื่ออี้เกร็งจนเส้นเลือดที่คอปูดโปน ใบหูแดงระเรื่อลามไปถึงลํา คอ ทว่าเจ้าตัวกลับยังคงตีหน้าขรึม แสร้งทําเป็นสงบนิ่งราวกับไม่รู้สึกรู้
สา
เงินเงินพลันนึกขึ้นได้ว่าฟูจือมี “โรคประหลาด” ประจําตัวอยู่ หากคิดจะปล่อยมือเสียดื้อๆ ก็เกรงว่าจะดูจงใจจนเกินไป เกิดไปกระทบ กระเทือน “ศักดิ์ศรี
