ประชาชนคือผู้ที่ได้ครองแผ่นดิน’ แล้วนับประสาอะไรกับหัวของถังหลาน? รอจนกว่าพวกเขาจะสังหารมัน แล้วจึงไปรับหัวของถังหลานในภายหลัง”
“ขอรับ ลูกเข้าใจแล้ว!”
…
“ถังหลานต้องตาย!”
“ถังหลานต้องตาย!”
ใครบางคนตะโกนประโยคนี้ ทำให้ผู้คนต่างตะโกนตามกันมากขึ้นเรื่อยๆ
สติของถังหลานเริ่มเลือนราง เขาลืมตาขึ้นมองใบหน้าที่โกรธเกรี้ยวของชายชราด้านข้างและยิ้มออกมา จากนั้นเขาใช้ดาบค้ำร่างกายเพื่อยืนขึ้นและจ้องมองฝูงชน “องค์จักรพรรดิฉินจิ้นเคยกล่าวไว้ว่าผู้ที่ได้ใจประชาชนคือผู้ที่ได้ครองแผ่นดิน พระองค์ทรงให้อภัยและไม่เต็มใจที่พระหัตถ์จะเปื้อนเลือดอีกต่อไป ตอนนี้ข้าถังหลานเข้าใจมันในที่สุด แต่ไหนแต่ไร…พระองค์เป็นดั่งเทพเจ้าอย่างแท้จริง ฮ่าๆๆ หากไม่ใช่เพราะฉินอี้ผู้ชั่วร้าย เหตุใดพระองค์จึงถูกลอบปลงพระชนม์? พวกเจ้าทุกคนในจักรวรรดิอี้เหอต่างเคยเป็นพลเมืองของจักรวรรดิฉิน พวกเจ้ากลับต้องการให้ข้าตาย เช่นนั้นข้าจะช่วยเอง หวังว่าหัวของข้าจะสามารถนำพาความรุ่งโรจน์มาให้แก่พวกเจ้า กระนั้นหลานสาวของข้าถังเสี่ยวซีอยู่นอกเมือง หวังว่านางจะไม่ฆ่าพวกเจ้าทั้งหมด ฮ่าๆๆๆ…”
“ฉัวะ!”
คมกระบี่เฉือนคอของถังหลานเป็นแนวยาวจนเลือดสาดกระเซ็นออกมา
