ทันที
“ฝะ…ฝ่าบาท?!”
ร่างกายทหารผ่านศึกถังปี่สั่นสะท้านขณะกอดร่างของถังหลานพร้อมใช้มือกดลงที่คอและกล่าวเสียงดัง “เหตุใดจึงทรงทำเช่นนี้?! เหตุใดกัน…”
ถังหลานกระตุกเกร็งพร้อมเลือดที่ไหลออกจากปากอย่างต่อเนื่อง แม้เขาจะต้องการกล่าวบางสิ่ง แต่ก็ไม่สามารถทำได้อีกต่อไป กระนั้นเขาเอื้อมมือจับไหล่ของถังปี่ไว้แน่น เพียงไม่กี่วินาทีถัดมาฝ่ามือข้างนั้นก็ร่วงหล่นลงพื้น…ก่อนที่ลมหายใจจะสูญหายไปตลอดกาล
“ฝ่าบาท!!”
ถังปี่เงยหน้าขึ้นพร้อมตะโกนด้วยเสียงแหบแห้ง
…
ณ นอกเมืองไป๋หลิง ถังเสี่ยวซีควบม้าเข้ามาพร้อมสังเกตเห็นควันไฟจากในตัวเมือง ฉับพลันหัวใจของนางพลันกระตุกวูบและหายใจลำบาก นางวางมือบนหน้าอกพร้อมกล่าวว่า “ถังเจิ้น เจ้านำกองทัพรอข่าวจากข้าอยู่นอกเมือง ข้าจะเข้าไปคนเดียว และอย่าทำสิ่งใดพลการเด็ดขาด”
ธงจักรวรรดิอี้เหอโบกสะบัดอยู่บนกำแพงเมือง ซึ่งแสดงถึงเมืองถูกช่วงชิงกลับไปแล้ว
“องค์หญิงทรงอย่าหุนหันพลันแล่นพ่ะย่ะค่ะ!” ถังเจิ้นกล่าวอย่างเร่งรีบ
แต่คนอย่างถังเสี่ยวซีจะฟังคำแนะนำของเขาได้อย่างไร? นางควบม้าตรงเข้าไปในเมือง ทันทีที่กองหลังของทหารจักรวรรดิเห็น เขาตะโกนเสียงดัง “ทหาร!! ยิงธนู!!”
ลูกธนูจำนวนนับไม่ถ้วนถูกปล่อยออก
