?”
“กระหม่อมไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ มีมากมายเหลือเกิน…”
“บัดซบ!”
ถังหลานแสดงท่าทีอ่อนแอเล็กน้อยพร้อมเอ่ยถาม “เรามีม้ากี่ตัว?”
“อย่างน้อยสองพันตัวซึ่งมีเพียงพอพ่ะย่ะค่ะ”
“สั่งให้ทุกคนสวมเกราะบนหลังม้าและรีบออกไปทันที เราจะนั่งเฉยรอความตายไม่ได้ อย่างน้อยทหารชั้นยอดของเมืองไป๋หลิงก็ไม่อยู่ที่นี่ ฝูงชนเหล่านั้นคงไม่สามารถหยุดเราได้แน่”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
ถังปี่ก้าวออกไปด้านหน้าเพื่อช่วยถังหลานขึ้นม้า แต่เมื่อเห็นเลือดจากบาดแผลของถังหลานไหลลงมาระหว่างนิ้วมือ ถังปี่อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม “ฝ่าบาททรงเป็นอะไรหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ? กระหม่อมจะช่วยพันแผลให้แล้วจึงออกเดินทาง”
“ไม่มีเวลามากพอ” ถังหลานกล่าว “กองกำลังตระกูลเป่ยฉีค่อนข้างอ่อนแอ เราจะฝ่าวงล้อมออกไปให้ได้!”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
เสียงเท้าม้าดังก้องขณะที่ทหารตระกูลถังเกือบห้าร้อยนายพุ่งออกจากประตูตะวันออก กระนั้นด้านหน้าก็ยังมีทหารจักรวรรดิอี้เหอกว่าหนึ่งพันนายรอพวกเขาอยู่ ทันใดนั้น! ลูกศรนับหมื่นถูกส่งออกไป ทำให้ทหารม้าแนวหน้าส่งเสียงกรีดร้องอย่างน่าเวทนาก่อนจะถูกสังหารไปพร้อมกับม้าคู่กาย
ถังหลานควบม้าติดตามกองทัพเข้าไปในสนามรบทันที ขณะที่ถังปี่ยกโล่หนักขึ้นด้านหน้าพร้อมตะโกนออกคำสั่ง “ควบ
