ทบหมดแรงแล้ว เหตุใดจึงไม่พักสักครู่หนึ่งและออกเดินทางตั้งแต่เช้าตรู่แทน ด้วยวิธีนี้ฝ่าบาททรงสามารถฟื้นฟูพลังกายและพร้อมต่อสู้ทันทีที่ไปถึงเมืองไป๋หลิง”
“ไม่ได้”
ถังเสี่ยวซีขมวดคิ้ว เมื่อนึกถึงสถานการณ์ของถังหลานในเมืองไป๋หลิง หัวใจของนางรู้สึกเจ็บปวดราวกับมีคมมีดทิ่มแทง “หยุดพักไม่ได้ ชะตากรรมของท่านปู่ไม่ควรจบลงที่นั่น ขะ…ข้าไม่สามารถทนดูเขาตายได้ ข้าจะต้องไปถึงเมืองไป๋หลิงโดยเร็วที่สุดแม้ไม่ได้หยุดพัก หากเป็นไปได้ก็ต้องไปถึงเมืองไป๋หลิงก่อนพระอาทิตย์ขึ้นในพรุ่งนี้พร้อมกองกำลังมากที่สุดเท่าที่ข้าจะนำไปได้!”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
…
ยามค่ำคืน เปลวเพลิงด้านนอกตำหนักเจิ้นหนานกำลังโหมกระหน่ำขณะที่การรุกรานของกองทัพจักรวรรดิอี้เหอรุนแรงยิ่งขึ้น แม้แต่กองกำลังของเจ้าเมืองเขตจำนวนมากก็เร่งฝีเท้าเข้ามาช่วยเหลือและใช้รถบันไดเข้าล้อมกำแพงเมือง เหล่าทหารที่เข้ามาได้ฟาดฟันอาวุธจนเกิดเสียงแห่งความตายไปทั่วบริเวณ
“ฟุ่บ!”
ลูกศรเหล็กพุ่งเข้าที่แขนของถังหลานพร้อมความเจ็บปวดอย่างรุนแรง ดูเหมือนว่าลูกศรดอกนี้จะอาบยาพิษ ถังหลานไม่สามารถทำสิ่งใดได้มากก่อนจะดึงมันออกและโยนทิ้งด้านข้างพร้อมกล่าวว่า “ถังปี่ พวกมันเข้ามาได้กี่คนแล้ว
