รวญ “จักรวรรดิได้ละทิ้งพวกเราแล้วพ่ะย่ะค่ะ…”
ร่างกายของถังหลานสั่นสะท้านเล็กน้อย ขณะเดียวกันทหารหนุ่มตระกูลถังผู้กล้าหาญนำทหารหลายสิบนายพุ่งออกไปพร้อมฟาดฟันดาบใส่ทหารจักรวรรดิอี้เหอที่ขวางทางออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
ทันทีที่เขามาถึงประตู ทั่วทั้งร่างกายก็อาบไปด้วยเลือดและลูกธนูที่ปักบนหน้าอก ภายใต้แสงอรุณที่สาดส่องลงบนใบหน้าของเขา มันเปรียบเสมือนแสงสว่างแห่งชีวิตใหม่ในความฝัน เมื่อมองออกไประยะไกล เขาเห็นกองทหารม้าปรากฏขึ้นพร้อมธงรบรูปดอกจื่อยินและธงรบดอกไห่ถังเจ็ดกลีบปลิวไสวในอากาศ เขาอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านและหันมองถังหลานก่อนกล่าวว่า “ฝ่าบาท มีกองกำลังเสริมพ่ะย่ะค่ะ…”
“กำลังเสริม…”
ถังหลานกล่าวอย่างตื่นเต้น “ใครกัน?”
“มันเป็นธงรบของกองทัพเจิ้นกั๋ว…องค์หญิงซีพ่ะย่ะค่ะ องค์หญิงซีเสด็จมาที่นี่เพื่อช่วยเรา!”
“ยอดเยี่ยม รีบเปิดประตูเมือง!”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
แต่ทันใดนั้น! ร่างหนึ่งก็พุ่งลงมาจากท้องฟ้าพร้อมฟันศีรษะทหารหนุ่มตระกูลถังนายนั้นจนเลือดสาดกระเซ็นเต็มใบหน้าของผู้มาเยือน จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากสาวกผู้ติดตามลั่วหลาน จอมยุทธ์ขอบเขตปราชญ์ผู้แข็งแกร่ง…หานจวิ้น!
หานจวิ้นเลียฝ่ามือเปื้อนเลือดพร้อมกล่าวด้วย
