เป่ยฉีมีทหารกว่าสองพันพร้อมยุทธภัณฑ์อักขระกว่าร้อยชิ้น เหตุใดจึงต้องเกรงกลัวต่อถังหลานผู้ไร้อำนาจเช่นนั้น? เพียงท่านพ่อกล่าวสั่ง ลูกจะนำกองทหารบุกไปยังตำหนักเจิ้นหนานเพื่อสังหารถังหลานและขับไล่พวกหมารับใช้จักรวรรดิออกจากเมืองไป๋หลิงทันที!”
เป่ยฉีหน่านเผยรอยยิ้มออกมาก่อนกล่าวต่อ “ท่านพ่อ ขณะนี้ราชาผู้พิชิตติดอยู่ในเมืองเจี้ยงเก๋อ ทว่าแม่ทัพหลงเซียนหลินกำลังเดินทางกลับไปที่นั่น เมื่อทั้งสองพบกัน ราชาผู้พิชิตต้องสั่งให้เขาตีเมืองไป๋หลิงคืนแน่ หากเราใช้กำลังพลของตระกูลเป่ยฉีชิงเมืองกลับมาให้ราชาผู้พิชิตได้ ตระกูลของเราก็จะเป็นผู้นำชัยชนะแรกมาสู่จักรวรรดิอี้เหอ ท่านพ่อคิดว่าอย่างไร?”
“หึ ความคิดของเจ้าตื้นเขินนัก”
เป่ยฉียิงกล่าวอย่างเย็นชา “เหตุใดเราจึงต้องกำจัดถังหลานด้วยตนเอง? ในเมื่อเราสามารถแขวนหัวของมันไว้บนหอคอยด้วยเงินเหรียญทองได้!”
“โอ้? ท่านจะทำอย่างไรขอรับ?”
“ก็แค่…”
…
พลเรือนแห่งจักรวรรดิอี้เหอจำนวนมากรวมตัวกันนอกตำหนักเจิ้นหนานในตอนเที่ยง ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองขณะโบกมือและตะโกนใส่ทหารที่ยืนรักษาการณ์อยู่หน้าตำหนัก บางส่วนกำลังบรรจงเขียนหมึกสีแดงลงบนผ้าขาว
“หมารับใ
