ช้จักรวรรดิจงพินาศ จักวรรดิอี้เหอจงเจริญ!”
ไม่นานผู้คนหลายพันก็ตะโกนข้อความบนผ้าขาวพร้อมกันเพื่อกดดันให้ถังหลานออกมาอธิบาย มิเช่นนั้นพวกเขาจะล้อมตำหนักต่อไปซึ่งทำให้ถังหลานไม่สามารถเคลื่อนไหวได้
ท้ายที่สุดประตูของตำหนักก็เปิดออกในยามบ่าย ถังหลานในชุดคลุมตราดอกจื่อยินประดับดาวสามดวงเดินออกมาพลางมองผู้ก่อกวนนอกตำหนักด้วยแววตาเย็นชา “เงียบเสียงซะ มาคุยกันเถอะ ท่านต้องการสิ่งใด?”
ชายชราก้าวออกมาจากฝูงชนขณะกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ถวายบังคมราชาชีไห่พ่ะย่ะค่ะ!”
“ไม่ต้องมากพิธี กล่าวมาเถอะ”
ชายชราพยักหน้า “จักรวรรดิอี้เหอสนับสนุนความเท่าเทียมของสิ่งมีชีวิตทั้งปวงและปฏิบัติต่อผู้คนอย่างมีเมตตาเสมอมา ยามนี้จักรวรรดิฉินได้ยึดเมืองไป๋หลิงและฆ่าทหารแห่งจักรวรรดิอี้เหอไปมากมาย อีกทั้งราชาชีไห่ยังทรงสั่งประหารหยางฟาน ผู้คนมักกล่าวกันว่าจักรพรรดินีฉินอินนั้นมีเมตตา ทว่าขณะนี้เรากลับไม่เห็นความปรานีใดเลยแม้แต่น้อย การกระทำโหดร้ายไร้มนุษยธรรมเช่นนี้ต่างจากพวกสัตว์ป่าอย่างไร?”
“การที่หยางฟานสังหารผู้อื่นในการประลองส่วนตัวถือเป็นความผิดมหันต์” ถังหลานกล่าวเสียงนิ่ง
“ที่นี่คืออาณาเขตของจักรวรรดิอี้เหอพ่ะย่ะ
