รวบรวมกองกำลังทั้งห้าพันออกจากเมืองไปซะ ในเมื่อฝ่าบาทสั่งให้ข้าปกป้องเมืองแห่งนี้ก็จงทิ้งข้าไว้ที่นี่… จากนี้จะอยู่หรือตายก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของโชคชะตาเถอะ”
“ไม่พ่ะย่ะค่ะ!”
ถังปี่กัดฟันกรอด “กระหม่อมจะไม่ทิ้งฝ่าบาทไปไหนทั้งนั้น หากพระองค์จะต้องตาย กระหม่อมก็ขอตายเช่นกัน กระหม่อมจะเรียกทหารทั้งหมดมาคุ้มกันตำหนักเดี๋ยวนี้!”
“เฮ้อ…”
ถังหลานถอนหายใจ “เหตุใดเจ้าจึงทำเช่นนี้?”
ถังปี่ยิ้ม “นี่คือความจงรักภักดีครั้งสุดท้ายของกระหม่อมในฐานะทหารแห่งตระกูลถัง ขอฝ่าบาททรงโปรดให้กระหม่อมได้รับใช้พระองค์จนวินาทีสุดท้ายด้วยเถิด ต่อให้ต้องตายตกด้วยน้ำมือของจักรวรรดิอี้เหอ กลุ่มโจร เหล่าทวยเทพหรือแม้แต่หมารับใช้ กระหม่อมก็จะไม่เสียใจพ่ะย่ะค่ะ!”
“เยี่ยมยอด!”
…
กองทหารของถังหลานละทิ้งประตูทั้งสี่ทิศและระดมพลที่ตำหนักในตอนเที่ยง ดูเหมือนว่า…ถังหลานคิดจะต่อสู้กับกองกำลังแห่งจักรวรรดิอี้เหอทั้งหมด
เสียงเกือกม้ากระทบพื้นดังสนั่น ทหารม้ากลุ่มหนึ่งควบม้าจากระยะไกลเข้ามาเผชิญหน้ากับกองทัพของถังหลาน
“พวกเขาเป็นใคร?”
ถังหลานในชุดเกราะเหล็กเอ่ยถามทหารที่อยู่รอบตัว
ถังปี่กล่าว “ทหารรับจ้างพ่ะย่ะค่ะ พวกเขาคือทหารรับจ้างแห่งจักรวรรดิอี้เห
