จริง… เราต้องกำจัดนางให้ได้ มิเช่นนั้นคงเป็นการยากที่จะยึดครองดินแดนแห่งนี้ ไม่ว่าอย่างไรฉินอินก็ต้องตาย! ท่านนักปราชญ์ เหยาจีอยู่ที่ใด? ได้รับข่าวจากนางบ้างหรือไม่?”
“ขณะนี้เหยาจีอยู่ไกลออกไปหลายพันลี้พ่ะย่ะค่ะ”
นักปราชญ์พยักหน้าก่อนกล่าว “ข้าแต่ฝ่าพระบาท ผลการต่อสู้ของศึกในวันนี้ค่อนข้างแย่ ปืนใหญ่ผลึกอสูรของหลินมู่อวี่แข็งแกร่งยิ่ง กองกำลังของเราได้รับความเสียหายรุนแรงจนต้องถอยทัพชั่วคราวพ่ะย่ะค่ะ”
“อืม”
ดวงตาคมเข้มของจักรพรรดิปีศาจฉายแววพยาบาทเคียดแค้น “ไม่ว่าอย่างไรฉินอินก็ต้องตาย เมื่อนางสิ้นชีพ เราจะได้รับชัยชนะอันยิ่งใหญ่!”
“พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะรีบจัดการโดยเร็วที่สุด!”
“ท่านนักปราชญ์พักผ่อนเถิด รอดูแผนการของจอมพลเฉียนเฟิงในวันพรุ่งนี้ก่อน”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
…
วันรุ่งขึ้น เผ่าปีศาจยังไม่เคลื่อนไหวแต่อย่างใด หลินมู่อวี่ทำได้เพียงสร้างแนวป้องกันเพื่อเตรียมเผชิญหน้ากับกองทัพของเฉียนเฟิง
ณ วันที่ยี่สิบสองกุมภาพันธ์ สารขนนกถูกส่งถึงมือเสี่ยวซีที่ประจำการอยู่ในค่ายเผ่าอสูรทางฝั่งตะวันตกของชานเมืองหลันเยี่ยน
“ว่าอย่างไรนะ…”
ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยความตกตะลึงขณะอ่านสารในมือ “เสี่ยวอินสั่งให้ท่านปู่นำทหารหนึ่งหมื่น
