นายไปเสริมทัพในเมืองไป๋หลิงรึ? มะ…ไม่ใช่ว่าทางใต้ของเมืองไป๋หลิงมีกองทหารแห่งจักรวรรดิอี้เหอกว่าหนึ่งแสนนายรึ?!”
ถังเจิ้นประสานหมัด “เหมือนว่าฝ่าบาททรงตั้งพระทัยที่จะยึดครองมณฑหลิงหนานพ่ะย่ะค่ะ มิเช่นนั้นพระองค์คงไม่ส่งราชาชีไห่ไปควบคุมเมืองไป๋หลิงด้วยตนเอง”
“ไม่”
ถังเสี่ยวซีส่ายศีรษะ “ถังเจิ้น ท่านไม่เข้าใจเจตนาของเสี่ยวอิน… ทหารเพียงหนึ่งหมื่นนายไม่มีทางควบคุมเมืองไป๋หลิงอันมั่งคั่งรุ่งเรืองของจักรวรรดิอี้เหอได้ นอกจากนี้หลงเซียนหลินและติงซี่ต้องส่งกองกำลังไปตีเมืองไป๋หลิงคืนแน่ เมื่อถึงเวลานั้นเมืองไป๋หลิงก็จะกลายเป็นหลุมศพของทหารจักรวรรดิ!”
“เช่นนั้น…เราควรช่วยท่านหลานกงอย่างไรดีพ่ะย่ะค่ะ?” ถังเจิ้นเผยท่าทีตื่นตระหนกทันทีที่เข้าใจสถานการณ์ ท้ายที่สุดแล้วเขาก็เป็นทหารแห่งตระกูลถัง แม้จะไม่เห็นด้วยกับสันดานต่ำช้าของถังหลาน แต่ถังเจิ้นก็ไม่ต้องการเห็นอีกฝ่ายตายตกไปต่อหน้าต่อตาเช่นนี้
ถังเสี่ยวซีกำหมัดแน่นก่อนฉีกสารในมืออย่างไม่ไยดี “ข้าไม่สนว่าเสี่ยวอินจะคิดอย่างไร แต่หลานกงเป็นปู่ของข้า จะให้ข้านั่งดูท่านปู่ตายตกในเมืองไป๋หลิงได้อย่างไร? เขาเป็นปู่ของข้า…”
“กระหม่อมพร้อมน้อมรับทุกคำบัญชาของ
