ไปโจมตีเมืองเจี้ยงเก๋อแล้ว”
“มีทหารเหลืออยู่ในเมืองกี่นาย?”
“ข้าแต่ฝ่าพระบาท เมืองไป๋หลิงกว้างใหญ่นัก ทั้งทิศเหนือ ใต้ ตะวันออกและตะวันตกมีประตูเมืองรวมกันถึงแปดประตู ซึ่งแต่ละประตูจำเป็นต้องมีทหารรักษาการณ์ราวหนึ่งพันนาย เช่นนั้นเราจึงต้องใช้ทหารราวแปดพันคนเพื่อเฝ้าประตู นอกจากนี้เรายังต้องใช้กำลังพลราวหนึ่งพันห้าร้อยในการลาดตระเวนตามท้องถนน เนื่องจากสมาพันธ์นกกระจอกเพลิงแห่งจักรวรรดิอี้เหอไม่สามารถไว้ใจได้ ดังนั้นจึงมีทหารคุ้มกันตำหนักอยู่เพียงห้าร้อยนายพ่ะย่ะค่ะ”
ถังหลานขมวดคิ้ว “ห้าร้อยนายรึ? เหล่าขุนนางในเมืองนี้ไม่ได้มอบกองทหารประจำตระกูลให้เราเลยหรือ?”
“ไม่พ่ะย่ะค่ะ โดยเฉพาะตระกูลเป่ยฉี เหอะ…เป่ยฉียิงอาศัยตำแหน่งหัวหน้าตระกูลแห่งอักขระสวรรค์สั่งปิดจวนของตนและไม่ส่งของกำนัลใดมาแม้แต่น้อย นอกจากนี้ยังขู่ว่าจะรอให้หลงเซียนหลินกลับมายึดครองเมืองไป๋หลิงและจะยังจงรักภักดีต่อฉินอี้พ่ะย่ะค่ะ”
“หยามหน้ากันชัดๆ!”
ถังหลานกล่าวด้วยความเย็นชา
ถังปี่กล่าว “ฝ่าพระบาท เมื่อคืนนี้หยางฟานทหารแห่งจวนเป่ยฉีก่อเหตุทะเลาะวิวาทและสังหารผู้คนบนท้องถนนไปถึงห้าคน ขณะนี้สมาพันธ์นกกระจอกเพลิงจับกุมตัวเขาไว้แล้ว พระองค์จะทร
