ิงขมวดคิ้วแน่น “ที่นั่นกำลังอยู่ในช่วงก่อสงคราม กระหม่อมคิดว่าพระองค์ควรเสด็จไป…”
“เพราะเหตุนั้นแหละข้าจึงต้องไป”
ถังเสี่ยวซียิ้มจางก่อนทำความเคารพเฉกเช่นสตรี “เช่นนั้นเสี่ยวซีขอตัวก่อน ขอให้ผู้บัญชาการเฟิงโชคดี”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
…
ณ เมืองไป๋หลิง ตำหนักเจิ้นหนานซึ่งกลายเป็นที่ประทับชั่วคราวของถังหลานราชาชีไห่ยังคงสว่างไสวแม้ในยามค่ำคืน ผู้คนมากมายต่างเดินเข้าออกตำหนักกันอย่างขวักไขว่ ซึ่งส่วนมากล้วนเป็นขุนนางชั้นสูงและเหล่าเศรษฐีแห่งมณฑลหลิงหนาน ยามที่เมืองไป๋หลิงตกอยู่ในมือของจักรวรรดิเช่นนี้บ่งบอกถึงจุดเริ่มต้นการล่มสลายของจักรวรรดิอี้เหอได้ดี และสิ่งที่สำคัญที่สุดยามตึกกำลังจะพังทลายลงคือการหาผู้ค้ำจุน แน่นอนว่าถังหลานที่อยู่เบื้องหน้าของพวกเขาคือผู้ค้ำจุนที่ดีที่สุดในเวลานี้
“ฝ่าบาท ท่านโจวเฉียนขุนนางแห่งเมืองไป๋หลิงเพิ่งเดินทางมามอบของกำนัลราวห้าร้อยเหรียญทองให้พระองค์ กระหม่อมนำไปเก็บไว้ในคลังของตำหนักเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ทหารผ่านศึกถังปี่กล่าวออกอย่างนอบน้อม
“อืม”
ถังหลานวางม้วนหนังสือในมือลงก่อนจ้องมองตะเกียงน้ำมันด้านข้าง “เซี่ยงอวี้นำกองทหารออกจากเมืองไปแล้วหรือ?”
“พ่ะย่ะค่ะ ผิงหนานโหวนำทัพ
