บทที่ 549 อะไรนะ? นิกายศักดิ์สิทธิ์ล่มสลาย!?
ตำหนักบรรทมเฟยเซวี่ย
ลวี่หยางพาอวี๋โจว เดินอยู่ภายในตำหนักอันกว้างขวางไร้สิ่งขวางกั้น ไม่นาน เตียงใหญ่ที่แขวนม่านบางบางก็ปรากฏในสายตา
ทว่าสายตาของลวี่หยางกลับจับจ้องไปยังกระจกบานสูงข้างเตียงในชั่วขณะแรก ภายในนั้นแผ่คลื่นแห่งเหตุและผลออกมา คล้ายคลึงกับที่มาจากตระกูลโจวอวี๋ คลื่นลักษณะเช่นนี้ ในยามยังมิได้เข้าสู่ตำหนัก ไม่อาจคำนวณพบได้เลย แต่เมื่อย่างกรายเข้ามาแล้ว กลับปรากฏเจิดจ้าแทงตา
“ต้องเป็นมันแน่”
ลวี่หยางคำนวณเพียงครู่เดียว ก็แน่ใจว่านี่คือประตูเชื่อมสู่ประวัติศาสตร์ที่วุ่นวาย ในเวลาเดียวกัน สีหน้าของอวี๋โจวก็เผยแววกังวลขึ้นเล็กน้อย
ท้ายที่สุด ตระกูลโจวอวี๋ก็จากไปนานถึงห้าพันปี
อวี๋โจวคือผู้มีอาวุโสสูงสุดในหมู่ผู้สืบเชื้อสายโจวอวี๋แห่งปัจจุบัน ทว่าแม้แต่เขาเอง ก็เคยพบเห็นเพียงบันทึกเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ที่วุ่นวายในพงศาวดารของเผ่าเท่านั้น
บัดนี้ผ่านไปแล้วถึงห้าพันปี บันทึกเหล่านั้น คิดไปก็คงล้าสมัยเสียแล้ว
ด้วยเหตุนี้ ลวี่หยางจึงไม่แม้แต่จะไถ่ถามถึงรายละเอียดของประวัติศาสตร์ที่วุ่นวายจากเขาเลยแม้แต่น้อย ตั้งใจว่าค่อยไปค้นหาผู้ที่รู้จริงในภายหลัง
“ไปเถอะ”
สิ้นคำ ลวี่หยางก็บีบมือคราใหญ่ มิติที่อวี๋โจวอยู่ก็ยุบตัวลงภายใต้อิทธิพลของฟ้าเขาพระสุเมรุกลายเป็นเมล็ดผักกาดเล็กจ้อย ถูกเขารวบเก็บไว้
ชั่วพริบตาต่อมา เขาก็ก้าวเข้าไปยังหน้ากระจกบาน
