แล้ว
“สวบ สวบ…”
รองเท้าอันเปรอะเปื้อนเหยียบย่ำไปบนพื้นโคลนนองเลือดก่อนหยุดลงที่ขอบหลุมลึก ชุดคลุมจักรพรรดินีที่แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานปลิวไสวแผ่วเบาตามสายลม
หลินมู่อวี่เงยหน้าขึ้นด้วยจิตใจอันว่างเปล่า “เสี่ยวอิน…”
ความหวาดกลัวปนห่วงใยฉายในแววตาของฉินอิน น้ำตาไหลรินอาบสองแก้ม หญิงสาวกระโดดลงไปกอดหลินมู่อวี่พลางร่ำไห้ “เจ้าทำให้ข้ากลัวแทบตาย ข้าแทบขาดใจแล้วรู้หรือไม่…”
หลินมู่อวี่ลูบไหล่ของนางอย่างอ่อนโยนก่อนกล่าวออกด้วยความรู้สึกผิด “ข้าขอโทษ ข้าไม่รู้ว่าเกิดเหตุอันใดขึ้น เหมือนว่าข้าจะกลายเป็นปีศาจไปแล้ว…”
“อื้ม เจ้าไม่เป็นไรแล้ว…”
ซือตู่เฉว่ถือกระบี่ชุ่มเลือดก้าวเข้ามาพลางกล่าวด้วยความเคารพ “ท่านผู้บัญชาการ เฉียนเฟิงสั่งให้กองทัพของเขาล่าถอยแล้วเจ้าค่ะ เราได้รับชัยชนะในศึกนองเลือดครั้งนี้”
“ดี…”
หลินมู่อวี่ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนโดยมีฉินอินช่วยประคอง ชายหนุ่มกล่าวออกทันทีที่เห็นบาดแผลบนไหล่ของอีกฝ่าย “เสี่ยวอิน เจ้าได้รับบาดเจ็บ นี่คือ…”
ซือตู่เฉว่กล่าว “รอยแผลจากกระบี่ของท่านเจ้าค่ะ”
“ข้า…”
หลินมู่อวี่รู้สึกปวดร้าวไปทั้งใจ “ข้าขอโทษ ข้าไม่รู้ว่าเหตุใดจึงทำเช่นนั้น…”
“ไม่เป็นไร”
ฉินอินยิ้มหวาน “แค่แผลเล
