็กๆ เท่านั้น รีบกลับค่ายกันเถอะ เจ้าต้องทำแผลโดยเร็ว”
…
ฉู่เหยาแทบร้องไห้เมื่อหลินมู่อวี่กลับมาถึงค่าย นางไม่เคยเห็นอีกฝ่ายได้รับบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้มาก่อน ทุกส่วนบนร่างกายล้วนมีบาดแผล เคราะห์ดีที่เขาแข็งแรงยิ่ง อีกทั้งร่างกายของจอมยุทธ์ขอบเขตปราชญ์จะไม่เกิดรอยแผลเป็น มิเช่นนั้นชายหนุ่มคงเสียโฉม
เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ค่ายทหารมนุษย์ หลินมู่อวี่ที่ร่างกายเต็มไปด้วยผ้าพันแผลนั่งอยู่ในตำแหน่งผู้บัญชาการสูงสุด นี่ถือเป็นครั้งแรกที่เขาได้นั่งในตำแหน่งนี้ขณะที่มีผู้คนมากมายในกระโจมหลัก ซึ่งแน่นอนว่าทั้งหมดเป็นคำสั่งของฉินอิน
“ท่านผู้บัญชาการหลินเป็นอย่างไรบ้าง?” ซูมู่หยุนเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
“กระหม่อมไม่เป็นอะไรมากพ่ะย่ะค่ะ ขอบพระทัยราชาอวิ้นจงที่ทรงห่วงใย” หลินมู่อวี่กล่าวตอบด้วยรอยยิ้ม
ขณะนั้นซูมู่หยุนไออย่างรุนแรง ใบหน้าของเขาซีดเซียวจนหลินมู่อวี่เอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ “หยุนกง ท่านไหวหรือไม่?”
ซูมู่หยุนปัดมือพลางกล่าว “ข้าไม่เป็นไร เพียงแต่ช่วงนี้อากาศค่อนข้างเย็น”
ฉู่เหยากล่าว “อาการของราชาอวิ้นจงค่อนข้างสาหัส กระหม่อมแนะนำให้พระองค์เสด็จไปยังเมืองห้าหุบเขาเพื่อรักษาตัวเสียก่อนดีกว่าเพคะ มิเช่นนั้นพระวรกายอาจ
