“ใช่ ไม่มีใครอยากให้เจ้าเด็กเหลือขอนั่นตื่นเช้าหรอก…”
… …
ในเหวโลหิตแดง มีป่าทึบแห่งหนึ่ง ในเวลานั้นฝนตกหนัก เม็ดฝนไหลลงมาจากกิ่งก้านและใบไม้ของป่า ซึมซาบลงสู่ผืนดินที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่รู้จักในนามดินแดนต้องห้ามอย่างต่อเนื่อง
“ชา ชา…”
บนยอดเขา มีกองหญ้าแห้งและใบไม้ร่วงถูกผลักออกไปด้านข้าง ในถ้ำที่ลับตาคนอย่างยิ่งท่ามกลางโขดหิน ชายหนุ่มในชุดเสื้อผ้าขาดวิ่นผลักปากถ้ำเปิดออกแล้วค่อยๆ ปีนออกมา แสงข้างนอกเจิดจ้ามาก เขาไม่ได้เห็นแสงมานานแล้ว เขาเดินโซเซออกมาจากถ้ำ ทันใดนั้นก็ดูเหมือนจะมีบางอย่างติดอยู่กับหินตรงปากถ้ำ
เขาออกแรง และด้วยเสียง “เจิ้ง” ดาบยาวขึ้นสนิมก็หลุดออกมาจากหลังของเขา วงแหวนของฝักดาบดวงดาวขึ้นสนิมแล้ว ชายหนุ่มคนนี้คือหลินมู่หยูอย่างไม่ต้องสงสัย อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้ หลินมู่หยูไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร จิตใจของเขาว่างเปล่า เขาไม่รู้แม้กระทั่งว่าดาบเล่มนี้ชื่ออะไร
“ยุ่งยากจัง”
เขาหยิบดาบดวงดาวขึ้นมาและพิจารณาลวดลายบนฝักและด้ามดาบอย่างละเอียด เขาเอื้อมมือไปจับด้ามดาบแล้วดึงอย่างแรง แต่ใบดาบกลับดูเหมือนเป็นสนิมและไม่ขยับเลย
“งั้นมันก็เป็นแค่เศษโลหะชิ้นหนึ่งสินะ” เขาขมวดคิ้วและยังคงแบกดาบยาวไว้บนหลัง ในขณะนั้นเอง เสียงท้องร้องก็ดังขึ้น เขาหิว เขาหิวมานานถึงสี่ปีแล้ว เพียงแต่เขาไม่รู้ตัวเท่านั้นเอง
บนภูเขามีผลไม้ป่าอยู่ เขาจึงกระโดดไปสองสามเมตรแล้วปีนขึ้นต้นแอปเปิลราวกับลิงวิญญาณ
