“หึ คุณตา เจ้าพูดเก่งจริงๆ…” ดวงตาของเจ้าของร้านหลิวเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เขาพูดว่า “นี่ นี่เหรียญจินหยิน 30 เหรียญ น่าจะพอสำหรับหญ้ามังกรนี่ ใช่ไหม?”
หลังจากนับเหรียญจินหยินเสร็จแล้ว ดวงตาของหลี่ซู่ก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มทันที เขาหยิบเหรียญจินหยินออกมาหนึ่งเหรียญแล้วพูดว่า “คุณหลิวครับ ผมอยากซื้อไก่ย่างให้หลานสาว คุณช่วยแลกเหรียญจินหยินนี้เป็นเหรียญเงินหยิน 100 เหรียญให้ผมได้ไหมครับ ขอบคุณครับ”
“ยุ่งยากจัง!”
เจ้าของร้านหลิวหยิบถุงเงินออกมาอย่างใจร้อน มันหนักอึ้งไปด้วยเหรียญเงินหยิน 100 เหรียญ เขาพูดว่า “เอาไปสิ รีบไปซะ อย่ามาเกะกะหน้าร้านฉัน”
“ขอบคุณครับ คุณเจ้าของร้านหลิว!”
หลี่ซูจับมือหลี่เมิ่งเย่แล้วเดินออกจากร้านขายยาด้วยรอยยิ้ม เขาซื้อไก่ห่อใบไผ่จากแผงขายของแล้วยื่นให้หลี่เมิ่งเย่ เขายิ้มแล้วพูดว่า “กินไป กินไป เงินที่เหลือเอาไว้ซื้อยาให้แม่นะ!”
หลี่เมิ่งเย่กอดไก่ด้วยความดีใจและกัดคำหนึ่งคำ รอยยิ้มของเธอยิ่งสดใสขึ้น “คุณปู่ อร่อยจังเลยค่ะ”
“งั้นก็กินเยอะๆ สิ”
อย่างไรก็ตาม เด็กหญิงตัวน้อยฉีกขาไก่แสนอร่อยออกมาชิ้นหนึ่งแล้วยื่นให้ชายชรา เธอส่งยิ้มหวานราวกับดอกไม้และพูดว่า “คุณปู่ เราทานด้วยกันเถอะ!”
หลี่ซู่ถึงกับอึ้ง “คุณปู่ไม่หิว”
“เมิ่งเย่หิว คุณปู่ก็ต้องหิวด้วย ถ้าคุณปู่ไม่กิน หนูจะไม่กินเหมือนกัน” เด็กหญิงตัวน้อยกระพริบตาโตๆ แล้วพูดอย่างมีเหตุผล
ชายชราซาบซึ้งใจมาก เขารับขาไก่มาแ
