ี่มาแล้ว” เจ้าของร้านขายยาเป็นชายร่างอ้วน น้ำหนักอย่างน้อย 150 กิโลกรัม ทำให้ร่างกายสูง 1.6 เมตรของเขาดูอวบอ้วนกลม ดวงตาของเขากวาดมองตะกร้าไม้ไผ่ของหลี่ซู่และก็เบิกกว้างขึ้นทันที เขายิ้มแล้วพูดว่า “มาขายยาและข้าวอีกแล้วเหรอ?”
“ใช่.”
หลี่ซู่วางตะกร้าไม้ไผ่ลง แล้วหยิบหญ้ามังกรออกมาอย่างระมัดระวัง เขาพูดว่า “รากหญ้ามังกรต้นนี้อวบอ้วน น่าจะปลูกมาหลายปีแล้ว คุณหลิวครับ ให้ราคาดีๆกับผมด้วยนะครับ”
“อ้อ คุณเก็บนี่มาจากเหวโลหิตสินะ? ผมได้ยินมาว่าในเหวโลหิตมีหมาป่าว่องไวอยู่ มันไม่ง่ายเลยที่พวกมันจะไม่ฉีกกระดูกแก่ๆ ของคุณเป็นชิ้นๆ” พ่อค้าหลิวรับหญ้ามังกรมาอย่างไม่ใส่ใจแล้วพูดว่า “สรรพคุณทางยาดีจริงๆ สรรพคุณทางยาเต็มเปี่ยม เอาอย่างนี้ไหม ผมจะให้เงินคุณ 10 เหรียญจินหยิน”
“อะไรนะ? แค่ 10 เหรียญจินหยินเองเหรอ?” หลี่ซู่ตกตะลึง เขาพูดว่า “คุณหลิวครับ หญ้ามังกรที่ร้านขายยาคุณธรรมโชคลาภซื้อไปเมื่อครึ่งเดือนก่อน ราคาต้นละ 20 เหรียญจินหยินนะครับ ยิ่งกว่านั้น หญ้ามังกรเหล่านั้นก็ไม่สมบูรณ์เท่านี้ด้วย คุณเห็นไหมครับ ผมมาที่นี่เพื่อหาเงินเลี้ยงดูครอบครัวและรักษาอาการเจ็บป่วยของตัวเอง ผมมาขายสมุนไพรเพื่อจะได้ไม่ต้องเสียค่าธรรมเนียมการทำธุรกรรม คุณเห็นไหมครับ… ผมมีครอบครัวที่มีทั้งคนแก่และคนหนุ่มสาว โปรดอย่าโกงผมเลย ถ้าอย่างนั้นผมไปขายสมุนไพรที่ตลาดกลางดีกว่า”
