ุกทิศทาง พลังนั้นถาโถมเข้าใส่ผืนดินอันอุดมสมบูรณ์อย่างต่อเนื่อง มีเสียงฟ้าร้องแผ่วเบาในท้องฟ้า แม้แต่พื้นดินก็สั่นสะเทือนอย่างช้าๆ ตามแรงของหลินมู่หยู
เขาเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนที่มีความสุขที่สุดในโลกเมื่ออยู่กับฉินหยินและถังเสี่ยวซี แต่ในขณะนี้ หลินมู่หยูได้สูญเสียทุกอย่างไปแล้ว เหลือเพียงความสิ้นหวังอยู่ในใจเท่านั้น
…
“ท่านครับ…” เว่ยโจวมองหลินมู่หยูจากระยะไกล เขารู้สึกจุกที่คอ น้ำตาไหลอาบแก้ม
ซือตูเสวี่ยร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างควบคุมไม่ได้ ขณะเช็ดน้ำตา เธอถามซือตูเซินว่า “พี่คะ บอกฉันที…ทำไมเรื่องแบบนี้ถึงเกิดขึ้นคะ ท่านผู้บัญชาการเป็นคนดีมาก ทำไมพระเจ้าถึงปฏิบัติต่อท่านแบบนี้คะ”
สิตู เซนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า “ในโลกนี้มีหลายสิ่งหลายอย่าง ใครจะไปรู้แน่ชัดได้ล่ะ…”
ในขณะนั้นเอง หลินมู่หยูก็ลุกขึ้นยืนและกระโดดลงไปในเหวโลหิต!
“ท่าน!”
ซือตูเสวี่ยตกใจสุดขีด “ไม่!”
ซีตูเซ็นและเว่ยโฉวรีบพุ่งไปข้างหน้า แต่พวกเขากลับเห็นเพียงเปลวไฟสีทองที่ลุกโชนอยู่ในเหวโลหิตและลาวาสีแดงฉานเท่านั้น ไม่สามารถมองเห็นร่างของหลินมู่หยูได้อีกต่อไป
“ทำไม… ทำไม…” ซีตูเสวี่ย นั่งอยู่ริมขอบเหวและอดไม่ได้ที่จะคร่ำครวญ
ซือตูเซ็นค่อยๆ คุกเข่าลงข้างหนึ่งแล้วก้มศีรษะลงอย่างภาคภูมิใจ “หลินมู่หยู เจ้าจะเป็นความภาคภูมิใจของจักรวรรดิเสมอไป ข้า ซือตูเซ็น…รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเจ้า!”
เ
